Er zijn zo van die dagen

... dat ik niet weet wat te schrijven.

Ik zou kunnen schrijven dat ik een iPhone heb, en jij niet, maar dat zou stoefen zijn en dat is gemeen. I don't brag.
Ik zou kunnen schrijven dat ik en Edith een Xbox 360 gaan kopen omdat we onszelf willen afstompen.
Ik zou kunnen schrijven dat ik Anneleen en Lien immens hard mis.
Ik zou kunnen schrijven dat ik het beu ben om nog voort te schrijven nu.

Maar dat doe ik niet, ik hou het kort, ik stop hier nu en ik schrijf wel een nieuwe blog wanneer ik weer een mening heb gevormd over een actuele kwestie, of wanneer ik even een frustratie of vreugde moet uiten, internetsgewijs.

Gegroet, ik ga eens op tijd slapen.

The Best Things Ever

- Being outside at night when it's the perfect temperature
- Waking up to your crush knocking on the door and proceeding to make mad monkey love all afternoon
- Being able find the perfect, witty response to everything someone says to you
- Being able to come up with comebacks right away
- Having a 100% sarcastic conversation with someone who thinks you're serious
- Meeting that 1% of the population that you actually get along with and can call your friend
- Being able to teleport anywhere you wanted just by willing yourself to
- Be able to do anything, I said ANYTHING!
- Having a pair of magical pants that always had money in the pockets
- The ability to make every woman in a room simultaneously hit orgasm simply by walking in.
- Secret passages behind bookshelves
- Hair that does whatever you want just by thinking about it
- Discover that you can stop time at will
- Saying the perfect comeback at the perfect time.
- Having crazy mind control abilities
- Movies that get better every time you see them.
- Having feet. It's pretty awesome.
- Finding out that every time you reach into your pocket, you find another $100 bill.
- Being able to read minds...AND being awfully good looking.
- Finding a lamp with a genie who offers you three wishes, and you CAN wish for more wishes.

Source: http://bestthing.info/
→ this is awfully fun!


... and addictive.

Oostenrijk: de bermudadriehoek van Europa

In Oostenrijk zouden we niet willen wonen. Het land waar marginalen, moordenaars en incestueuze vaders bij wijze van spreken in elkaars straat wonen.

Want wat is dat toch met Oostenrijk dezer tijden? Extreem Rechts wint de verkiezingen, het bizarste en afstotelijkste incestschandaal in dit "beschaafd" Europa wordt ontdekt, hier 500 dooie schapen, daar een klets vliegtuigcrashers, daarbovenop nog eens een ontvoerde Kampusch, en laten we daarbij nog eens het politiek schandaal van Oostenrijk's eeuw doen, hierbij doelende op de verongelukte Extreem Rechtse draak Haider - Extreem Rechts en homofiel. Dat hij zichzelf niet vervloekte! 

Ja, waar gaat het heen met Oostenrijk? Ik zeg u waar het heengaat: bergaf. Moord, verkrachting, ontvoering, extreem rechts krijgt drie hoeraatjes en knalt dan met zijn (excuseer) homofiele kop tegen een boom - en dan kijken we nog niet eens naar de alom heersende economische crisis ; en het zal er niet op beteren als het deze winter niet gaat sneeuwen, want dan is Oostenrijk zijn skiërs ook nog kwijt! Toerisme: zero. Het broeikaseffect keert zich òòk al tegen onze weetikveel welke winderichting-buren. Zuiderburen. 

Doomsday nadert met rasse schreden voor Oostenrijk - het is alsof we naar een hoge emmer staan te kijken die langzaamaan voldruppelt. De emmer het uithoudingsvermogen van de gemiddelde Oostenrijker voorstellende, de druppels de irritaties. Alleen kunnen we niet zien tot waar de emmer juist al volgelopen is, en hoeveel tijd we nog hebben om dat allemaal op te lossen. 

Dit geschreven hebbende, besef ik dat dit eigenlijk geldt voor de gehele wereld. Wanneer hebben we de limiet, de grens van opperste frustratie, woede en paniek bereikt? 

Aha-erlebnis...

Recepten van uw toegewijde chefkok Esther

1) Boterhammen met choco / vleessla / kipkurrie / een ander relatief vochtig broodsmeersel

Nodig:
- Broodplank *
- Bord *
- Brood (essentieel!) *
- uw relatief vochtig broodsmeersel naar keuze
- mes *

Te doen:
Men neme een broodplank en legge deze op het aanrecht of de tafel. Een bord klaarzetten is ook handig, aangezien soms uw broodplank niet bijster groot is en u dus weinig plaats hebt om uw al reeds geprepareerde boterhammen opzij te leggen.
Dus: Men neme twee sneetjes brood en vouwe deze open. U doopt uw mes in het relatief vochtig broodsmeersel naar keuze, draait er een keer goed in rond zodat er veel relatief vochtig broodsmeersel naar keuze aan blijft plakken, en u smeert het op één sneetje brood. Dan neemt u het andere sneetje en legt het er zorgvuldig op. Even goed aandrukken. U kan desgewenst ook één sneetje brood gebruiken en dat dubbel vouwen, voor als u maar over een kleine hoeveelheid brood of relatief vochtig broodsmeersel beschikt.

2) Boterhammen met een schel vlees / een schel kaas / tomaten en dergelijke, dus niet-vochtige broodsmeersels.

Nodig:
- Broodplank *
- Bord *
- Brood (essentieel!) *
- uw niet-vochtig broodsmeersel naar keuze
- desgewenst boter *
- mes *

Te doen:
Men neme opternief een broodplank en zette alvast een bord klaar voor de reeds geprepareerde boterhammen op opzij te leggen.
Men neme ook opternief twee sneetjes brood en vouwe deze open. Nu staat u voor het dilemma: wilt u er boter bij of niet? Als u boter wilt, neemt dan het botervlootje en SCHRAAP (niet hakken, dat verknoeit uw boter voor altijd) met uw mes een beetje boter, en smeert dit op het brood. Dit op dezelfde wijze als u doet met de relatief vochtige broodsmeersels. Zorgt dat uw brood goed vol zit, maar neemt niet teveel: Denk aan de cholesterol! Als u geen boter wilt: fair enough, boterhater.
Men neme een schelletje vlees, kaas of tomaten of Wetenschap-weet-wat, en legt het op één sneetje brood. Let erop dat je de randjes van het vlees en de kaas verwijdert! Deze kunnen onplijzante dingen veroorzaken in uw lichaam, en dit resulteert bijgevolg in een onplijzante toiletbeurt, en wie wilt dat nu? Uiteraard is het vlees wel rond, en het brood niet, dus zorgt ervoor dat alles schoon past op het brood zodat u niet onverwacht plots een hap met enkel brood binnenkrijgt. Zie het gelijk een puzzel.

3) Boterhamsmeren voor gevorderden: korreltjes.

Bij Boterhamsmeren voor gevorderden: korreltjes hebt u alle voorgaande dingen nodig waar een * achter staat.
De moeilijkheid aan korreltjes op een boterham placeren ligt 'm in het uitsmeren van de korreltjes. U doet alles wat u doet bij boterhammen met niet-vochige broodsmeersels: u neme een snee brood en smeert er boter op. De boter is essentieel! Anders blijven de korreltjes niet kleven, en dan hangen algauw uw rokken vol - en chocolade geeft zo'n gemene vlekken! Zorg dat u BEIDE sneden van het brood insmeert!
Vervolgens kapt men een ruime hoeveelheid korreltjes op één snede van het brood, niet teveel, niet te weinig. Strijk het uit met de vingers of een mes: een mes is al moeilijker en zorgt sneller voor geknoei. Leg dan de andere snede op het brood en druk goed aan.

Het is alweer lang geleden

Maar ik heb het dan ook zo enorm ongelooflijk druk gehad!

Er heeft een grote verandering plaatsgevonden in mijn leven: van de ene dag op de andere, en wel specifieker van de 21ste op de 22e september, ging ik naar de Hogeschool. En wel het Rits. 

Ja, zoals mijn blog al her en der vermeld, ben ik een ambitieuze jongeling met de droom ooit een Gouden Palm te ontvangen voor een film die een klik in het Hoofd Der Mensch maakt. Aan dramatische onderwerpen daarvoor, keuze genoeg. Sla de krant dezer dagen maar een keer open! Dat moet ik nu ook zowiezo doen voor school, de media volgen, de verkiezingen in de US and A, de koersen op de beurs in vrije val, het bloedbad onder banken ; Al zijn daarover misschien niet de allerboeiendste films te maken. Maar enkele dagen geleden las ik in De Morgen (de beste krant, echt wel) een artikel dat me zowaar bijna aan het huilen maakte - en plein publique, op de trein. Bijna... 

17-jarige Shaun Dykes woont ergens in het noorden van Engeland. Het is een homoseksueel ventje en zijn relatie met David is enkele weken eerder afgesprongen, en dus zit hij diep in de put. Hij kampte al eerder met zelfmoordneigingen, maar zijn depressie leidde ertoe dat hij op het dak van een parkeergarage klom, in een poging zijn leven te beïndigen door eraf te springen. Doch, twijfel overmande hem en hij stond te balanceren op de rand van het dak: leven of dood? Iemand krijgt hem in de mot en waarschuwt de politie. En, typisch de mensheid: als er politie staat, duurt het niet lang voordat er zich een massa vormt om te kijken wat er aan de hand is. Het duurde niet lang voordat een paar treiterende, afgestompte jongelingen Shaun begonnen aan te moedigen.

Aanmoedigen.

"Go on then, jump!"

"How far can you bounce?"

En soortgelijke. Dit is ZIEK. Maar echt, ziek. De jeugd is nu officieel compleet afgestompt geworden voor geweld, dood en bloed. Ze lééft ervan: hoe gewelddadiger een film, hoe beter. Hoe meer bloed, hoe meer kijkers. Een lijk is een kijkcijferkanon. Is dat niet ongelooflijk, ongelooflijk, ongelooflijk triestig? 

Nog triestiger: Na drie uur sprong Shaun. Drie uur van twijfels, geroep en botte jeugd. 

Shaun was op slag dood. De roepende jongeren wisten zichzelf door de barrière van de politie te wurmen om foto's te maken van het dode lichaam van de 17-jarige, met hun gsm.

Laat het bij deze officieel zijn: Ik hoop dat hun aanmoedigingen hen blijven achtervolgen tot aan hun dood. En als ze die dood uiteindelijk ook zelf willen veroorzaken, hoop ik dat iemand aan hen vraagt hoever ze zullen stuiteren.

Als jij nu niet, net als ik, je geloof in de mensheid hebt verloren, dan weet ik het ook niet meer. 

Een mensenleven zou meer waard moeten zijn. 

Mijn kamer is een nest

En je vind er de meest onnodige dingen in terug. 

Vandaag, toen ik nog lag te slapen en mama vertrok naar haar werk, zei ze tegen me: "Esther, het wordt een prachtige dag, dus zet je maar in de tuin met je boek en geniet van de zon." 

Als ik nu uit het raam kijk, is er geen enkel stukje blauwe lucht te bespeuren, en zodoende is de verveling gigantisch. En daarom ga ik de rommel in mijn kamer opnoemen - En dit wordt waarschijnlijk de meest nutteloze blog in blogworld, for sure. 

Wat ik dus allemaal zie als ik rond me kijk: 

- twee potjes met zwarte en witte Go-stenen

- een nog ingepakte dunste snaar van de gitaar

- een geheugenkaart voor mijn camera van 1 gigabyte

- een rolletje plakband 

- een cd van Death Note (def neuwt, zoals de Chinees van Edith's klas het zo mooi zegt)

- tien cent en twee twee eurostukken

- twee kabeltjes voor mijn camera en mijn iPod

- een alcoolstift

- een niet-werkende bik van BuroMarket

- een tas met een bodempje thee en drie lepeltjes

- een leeg flesje cola

- een gebruikte treinkaart

- een afstandsbediening

- een make-uptasje

- een schriftje

- een mangaboekje

- een papiertje

- nog een bik!

- een computer (géén rommel!)

- een camera

- een lampje

- een platenspeler

- een gebruikt muggenblokje

- een doekje om mijn computer mee schoon te vegen

- een potje met bloemenlampjes

- een armbandje

- een poezenportefeuille

- de line-up van pukkelpop

En dat is alleen nog maar mijn bureaublad! De schaamte!

Vannacht had ik het vreemdste allertijden. Ik was bewust aan het dromen. 

Een tijdje geleden vertelde een vriend me dat hij over mij had gedroomd. Ik vond dat wel grappig, maar aangezien ik dat toch zie als een cadeautje of een complimentje wou ik iets soortgelijks terugdoen, want alleen 'dankjewel' ofzo zeggen, that didn't do the trick. Dus vroeg ik me af wanneer ik ook eens over hem zou dromen. En elke ochtend, als ik wakker werd, wist ik: nee, vannacht niet.

En deze nacht droomde ik dat ik zijn naam op een papiertje schreef - en toen kwam ineens mijn tweede 'ik' erbij. Mijn tweede stem, galmend doorheen mijn dromen. Alsof ik naar een film keek, en ineens luidop zei: "Ha, eindelijk! Het is wel niet over hem persoonlijk, maar dit is toch al een begin!". Ik droomde écht dat ik dat zei: ik was me dus bewust van mijn dromen. 

Bizar. 

Vandaag

Zal ik mijn irritatie uiten over de jeugd van tegenwoordig, de ondankbare rotverwende snobs. 

Ze hebben alles, en meer: eten, een dak boven hun hoofd, een warm bed, de kans om naar school te gaan, hygiëne en kleren. Ze hebben de nieuwste gsm, een computer, een TV, de recentste spelconsoles, iPods, tonnen geld. En nog zijn ze niet gelukkig.

Ik hààt - ronduit hààt - jongeren die zeggen dat ze hun ouders haten. Ondankbare schepsels, ik spuug op jullie. Want oh nee, ze mogen eens een keertje niet uitgaan. Of ze krijgen een avondklok, en ze moeten al om 3u 's ochtends thuis zijn. Of ze moeten eens zelf hun gsmrekening betalen. 

Daarstraks sprak ik online met zo'n meisje. Ze vond dat haar ouders haar beknotten in haar vrijheid, want ze had een avondklok van 1u - hoe konden ze nu ooit van haar verwachten dat ze zich zou ontwikkelen? Want als je haar moet geloven, vind je volledige ontwikkeling en zelfontplooiing plaats nà middernacht. En ramp: ze moest al om 1u van het feestje thuis komen. Ik vraag of het niet in haar opkomt dat haar ouders haar misschien gewoon willen beschermen? Dat ze misschien gewoon maar bezorgd zijn om haar welzijn? Nee, antwoordde het popje, ze willen mij mijn vrijheid niet gunnen, ze haten mij, ze willen mij pesten.

Want ja, ouders willen hun kind echt wel pesten. 

En zo stelt ze zichzelf meteen in een slachtofferrol ; Maar staat ze er wel bij stil dat ze de houding van haar ouders misschien zelf heeft uitgelokt? Of moeten we de schuld bij haar -eerst toegeeflijke- ouders zoeken, die haar altijd maar gelijk gaven, dan beseften wat voor een verwend gierig monstertje ze hadden gecreëerd en dan maar heel snel het roer compleet omgooiden? 

Wie is de schuldige: het rotverwend monster of de opvoedkundig gezien totaal incompetente ouders? 

Oké, even heel droog:

... Het sukkeltje liet het ding live op televisie vallen, voor de ogen van de eigenaar - de man met het zwarte jasje. 

Droog.

Blote mensen

Als het zo'n kutzomer als deze is, is er niets zaligers dan een avondje sauna - als je geen probleem hebt met jezelf letterlijk volledig bloot te geven. Naakt tot op het vel. Elk deeltje zeer zichtbaar voor elke andere saunaganger. En eigenlijk is het helemaal niet zo vreemd, want tenslotte gelden de regels van de sauna voor iedereen, en dus is er niks om zenuwachtig over te zijn. En tenslotte is iedereen naakt onder zijn kleren, om er even een droog mopje tussen te smijten.

Ik ga er altijd heen met de vrouwelijke kant van mijn ouderlijk gezag. De meesten moeten er nog niet eens aan denken om hun broek of shirt uit te trekken in het bijzijn van hun ouder(s), laat staan compleet tot op het vel uit de kleren te springen ; Ik heb daar geen moeite mee, want ik heb het nooit anders geweten. Dit keer ging ook de beste vriendin van mama mee, welke ook mijn ex-stiefmoeder is, en opnieuw: ik vind niks meer vreemd. Drie vrouwen onder elkaar, dat moét gewoon geroddel opleveren.

We kwamen tot de conclusie dat de oudere vrouwen die er kwamen, bijna allemaal geschoren waren. Niet in het gezicht -wat voor heksen zouden dàt zijn- maar wel daaronder. Een blote foef, kut, poes, perzik, of simpelweg vagina, ontdaan van elk haartje. Blijkbaar ligt de druk dan toch wel groot. Mijn ex-stiefmoeder, die Roos heet (om het gemakkelijker te maken), had eigenlijk een goed punt door te zeggen dat mannen die liever een geschoren onderste zien bij een vrouw, in wezen een soort perverse pedofilie uiten. Tenslotte is de groei van schaamhaar op onze geslachtsdelen één van de eerste indicaties dat we volwassen worden: waarom willen we er dan zo kinderlijk naakt uitzien? 

Nog meer: mannen vandaag de dag hebben kleine piemeltjes. Misschien zijn ze in de excited toestand een tikkeltje groter, maar als je er zo naar kijkt, zou het je al niet meer verbazen dat meer vrouwen grijpen naar een fijne grote dildo in bed. Of menen we wat we altijd zeggen, en doet de grootte er écht niet toe?

Deze blog begint op eentje te lijken die Carrie van Sex and the City heeft geschreven, laat ik maar stoppen voordat ik ook een cynische newyorkse vrouw wordt die kickt op koffie van Starbucks en schoenen/kleren van minstens 300 dollar.

Rumble Fish

23u33:33 

Rumble Fish is net gedaan.

Rumble Fish - Francis Ford Coppola

Het is lang geleden dat ik nog zò ben weggeblazen door een film. De camerastandpunten deden me het beeld omhelzen, de acteurs - Mike Rourke, o wauw - waren o wauw en alles was... hmm.

Het was een film van een caliber dat je niet meer ziet, dezer dagen. De cinema's zitten volgestouwd met Hollywoodfilms in hapklare brokken, for the mob to swallow. Er zijn op dit moment maar twee films die vijf sterren krijgen: Wall-E en The Dark Knight. Twee films. De rest gaat over huppelkutjes van achttien jaar oud die ergens wulps staan rond te springen, heldhaftige pussy's van ridders in de zoveelste wannabe Lord Of The Rings, of de zoveelste roadmovie. 

"Hé, laten we naar de film gaan!"

"Goed idee, welke wil je zien?"

"Ik weet het niet, willen we leeghoofdige blondines zien of een groene spierbundel? Willen we de zoveelste sequel van één of andere film, of gaan we uiteindelijk toch maar "griezelen" bij een slap Amerikaans aftreksel van een goeie Japanse thriller?"

Het is triestig toch, twee films van de zoveel zijn vijf sterren waard. Ik zou er bijna van huilen. 

Regisseurs van nu, ze hebben ook ooit op school leren films maken, toch? Zij hebben toch ook Coppola besproken? Zij hebben toch ook gezocht, ooit, naar het mooiste beeld? Zij hebben toch ook, ooit, gezocht naar de meest plausibele conversatie? 

Er zijn maar weinig regisseurs, in deze donkere tijden voor de goede film, die hun ziel nog niet aan de Hollywood-blockbusterproducenten, die geldwolven, hebben verkocht, en dat is een trieste zaak.

Ik ga zo niet zijn.

Guess What

Twee teksten geleden (Natural Blues) had ik het over het flatgebouw naast het park - waar ik nooit meer langs zal fietsen. Het flatgebouw dat maar niet afgewerkt raakte, het flatgebouw dat het met een houten deur moest doen. 

Ik heb gedroomd dat het af was, dat er een échte deur in stond. Een deur van sterk, kogelvrij glas, een deur waarmee het flatgebouw kon pronken en stoeffen tegenover de andere aangrenzende flatgebouwen, want kogelvrij glas, dat is luxemateriaal.

In werkelijkheid weet ik niet eens of er wel een glazen deur in komt.

Het onweert hier, en mijn kleine zus is bang : ).

and now for something completely different

Het is laat in de nacht: mijn klokje - en dat staat héél juist - zegt 1u49. Er zijn geen sterren, want ze zijn verstopt achter wolken. Wolken, dat ben ik niet gewoon na een week 40°C - blauwe lucht - Provence - elk dorpje is hetzelfde - Frankrijk. Maar wel zalig. Ik had nog nooit in een burcht met muren van één meter dik geslapen, en nu wel. 

Maar, omdat het laat is, wil ik liever even wat over mezelf vertellen - Als je met de auto gans naar Zuid-Frankrijk tuft heb je wel wat tijd om dingen te overdenken, en dat doe ik dan ook. 

Ik moet allereerst vertellen dat ik van de Harry Potter-boeken houd. Ik kan er niets aan doen, het zijn gewoon fijne boeken. In het eerste boek staat onze tovenaarsvriend als jonge knaap in zijn toverschool voor een magische spiegel: op de één of andere manier toont de spiegel je spiegelbeeld (wonder, wonder!) maar als bijkomstigheid krijg je er ook nog eens je diepste verlangen te zien. Harry ziet uiteraard zichzelf met zijn familie, die hij in het echt natuurlijk niet kent en niet heeft. Moest de oude, wijze toverschooldirecteur Perkamentus hem niet op zijn verslaving aan de spiegel hebben gewezen, dan was het ventje zowiezo weggekwijnd bij het zien van zijn - veel gelukkigere - reflectie. Zette me aan het denken, en jou misschien ook: Wat zou ik zien, moest ik in die spiegel kijken? Wat zou jij zien? Wat is je aller-, aller-, allerdiepste verlangen? 

Ik kon wel een paar dingen bedenken, de ene al gekker of materialistischer dan de ander. 

Een diep verlangen waar ik hier -met enige schaamte weliswaar- bijvoorbeeld voor uitkom, is de iPhone 3G: ja, ik ben materialistisch op het gebied van gadgets.

Nog iets dat ik graag zou begeren is een Gouden Palm. Niet zozeer dat het mij om het winnen gaat, maar meer om waarvoor die Gouden Palm zou staan: een steengoede langspeelfilm van niveau maken. Regisseur worden en iets betekenen voor de wereld. 

Mijn diepste, diepste verlangen ga ik hier niet neerpennen, kwestie van nog een beetje mysterie rond mezelf te creëren. Ja, ik heb één verlangen, een brandend verlangen. Als ik er nu over nadenk terwijl ik typ voel ik het borrelen in mijn binnenste - een onrustig, hevig flakkerend vuur van verlangen, begeerte. Elke keer dat ik eraan denk heb ik hartzeer, want een verlangen is juist een verlangen omdat je het niet kan krijgen, en denken aan datgene wat ik het liefste wil laat mijn hart keer op keer opnieuw breken en terug aan elkaar groeien, om dan terug te breken, om dan terug te groeien, etcetera. Telkens droom ik van datgene dat mijn hart in scherven op de bodem van mijn buik doet vallen. Als je me ooit met een dromerige doch gelukzalige blik in de ogen ziet: Ik heb hartzeer, maar het kan me niet schelen, want ik verlang. 

Nu ga ik mijn kat knuffelen.

Natural Blues

Mijn dagen zijn de laatste tijd erg lang. Ze beginnen laat en eindigen laat. 

Ik kan me er gewoon niet toe brengen om in mijn bed te kruipen. Kwestie van een knop omdraaien in mijn hoofd - maar mijn hand neigt nog niet eens in de richting van die knop. Soms een spasme - ik ga slapen! - en dan, nee toch niet. 

De klok blijft de seconden verder weg tikken, zoals gewoonlijk. Midden in de nacht slaat mijn woeste brein dan aan het panikeren, want we hebben nog maar zo weinig tijd op deze aarden, en de seconden slippen uit onze vingers. Het is nu 15 juli 2008, 1u18min57 seconden. Ach nee, het is alweer 1u19min10 seconden. Zie je? De seconden glibberen van tussen onze vingers uit, alsof we zand of water vasthouden. 

Ik ben niet bang voor ouder worden maar toch word ik beangstigd door het wegtikken van de tijd. Als het zo'n donkere nacht is als nu is tijd onbestaande. De lucht vertoont één enkele gradatie van kleur - zwart, met een oranje oplichtende streep aan de horizon. Het bruisen van de stad ligt daar. Een stad slaapt nooit en is zich onbewust van de tijd. Dagen zijn hetzelfde, nachten zijn hetzelfde, met hooguit weersveranderingen en hier en daar een huis in aanbouw - het zal pas klaar zijn binnen een jaar of twee, want in België steekt men daar geen vaart achter. 

Op weg naar school fietste ik altijd langs wat een deftig, keurig appartementsblok aan de rand van het park moest worden - In die drie jaar is het nooit afgeraakt. Hier en daar zag je wel eens de occasionele werkmannen, en ik zag hoe de beton werd gegoten en de ramen werden geplaatst, maar ik heb nooit mogen meemaken dat de voordeur op het gelijkvloers werd geplaatst. Die staat er nu nog steeds niet - Een houten plaat met een metalen deur staat nu te wachten om door krakers gekraakt te worden.

Ik weet het niet - Heeft deze blog een droevige ondertoon? 

Misschien ben ik wel droevig, ik weet het niet zo goed. Ik zag net een foto van mijn ex met zijn nieuw lief, en ook al zou ik hem niet terugwillen, toch vind ik dat ze nu samen een soort marginaliteit uitstralen, vreemd, ik vind het triestig voor hem. Hij is nu zo op de dool, volgens mij weet hij niet goed wat hij nu moet doen. 

went in the room,

didn't stay long,

looked on the bed

and brother was dead

En dan nu

Wie zijn niét mijn vriendjes?

Mijn vriendjes zijn niet:

- de domme mensen

- de irritante mensen

- extremisten qua godsdienstigheid

- det mettelers (= death metaller = eh BLEGH)

- jumpertjes / shuffelers / andere idiote 'dansertjes' die iedereen kapot shotten op scoutsfuifjes

- God en Allah enzo

- mensen met honden die kleine katjes opeten

- mensen die compleet verslaafd zijn aan microsoft en windows en die shit > APPLE FTW!

And now for something completely different:

No actually it fits beautifully into this subject: Zie de afbeelding!

ja hoor lieve kindertjes

de volgende dagen zal u mij terugvinden op het Flageyplein in Brussel!

Er is daar -namelijk- een filmfestival aan de gang, het Europees Filmfestival van Brussel om uitermate specifiek te wezen, en  they haves invited me theres to join ay film workshop that will lasts a weeks. 

Edith vindt dat ik daar veel te bescheiden over ben maar ACH ACH dat doet er eigenlijk niet toe, als mijn nek te breed is pas ik niet meer door de deur en in mijn kraagjes.

Kussies.

a-hum

af•stu•de•ren (onovergankelijk werkwoord; studeerde af, heeft/is afgestudeerd)

1 zijn studie voltooien 

bron: De Dikke Online Van Dale

ik ben

af

gestudeerd

ik studeerde

af

afstuderen

Het is nog steeds niet doorgedrongen maar ik ben nu de trotse eigenaar van een vodje papier waarop staat dat ik het secundair onderwijs met vrucht beeïndigt heb! 

Zoveel jaren van zwoegen en zweten en studeren en dingen niet snappen en bijles en oefeningen maken, duizenden oefeningen, opnieuw opnieuw, werkwoordjes leren, formules leren, hoeksnelheid, pi, statistiek, de middeleeuwse nederlandse literatuur, en nog veel meer - voor een vodje papier. Esther heeft het secundair onderwijs met vrucht beeïndigt.

Beetje een teleurstelling eigenlijk. Ik had verwacht dat ik all over blij of juist verdrietig zou zijn, maar ik voel me nog precies hetzelfde als ervoor.

Afstuderen is als jarig zijn. Je beseft pas een paar maanden later dat je echt wel een nieuw getal als leeftijd hebt, en de dag zelf of de volgende dag voel je je nog steeds even oud als ervoor.

Ik vind leeftijd iets vreemds dat niet kan veranderen op één dag - technisch gezien zelfs op één seconde - je hebt er maar één seconde over gedaan om uit je moeder de floepen. Ja, de bevalling heeft lang geduurd, maar het eruit-floepen, dat neemt maar een seconde in beslag.

Ik ben in principe niet tegen ouder worden, maar ik vind dat je er eigenlijk geen dag op kan plakken, de ene seconde ben je nog 16, de volgende 17 - Zoiets moet gradueel gebeuren eigenlijk.

Ik pleit voor een verjaarweek.

En het afstuderen zal pas doorgedrongen zijn tegen mijn verjaardag - achtentwintig december, kindjes, niet vergeten! - en wanneer ik al een paar maand op mijn nieuwe grote school zit.

Rits, afdeling filmregie - ja ik ben cool.

kwestie van verveling

en mijn gedrag achter de apple ; ik zou me moeten schamen, maar dit is zo'n geweldig '90's liedje dat ik er niet op kan stilzitten!

http://www.youtube.com/watch?v=ka0RAnAiQE0

we all love

the estherator 3000 !

breinspinsels

Hier neergepend.

Ik denk associatief of is dat met één s, asociatief associatief, misschien wel met véél s'en. Ik moet oppassen dat ik geen ss'en schrijf, dat zou nogal negatief duits zijn. Duits! Dat kan ik niet. Ich sprechen nicht Deutsch. Enkel maar GEMUSE KEBAB.

Kwam ik onlangs toch wel het liedje What Is Love tegen, nu verslaving, da's zo nineties. Mijn jeugd was echt compleet fout, ik wou dat ik een eightiesmens was. Een eighteaser. Ha! Da's met stijlvollere dingen dan van Mijnen Tijd. In Mijnen Tijd was het pokémon, tamagochi, flippo en Get Ready, gruwel.

Mijn broek is een grijze tightpants en die strakheid is wennen, ik heb de gewoonte om mijn benen altijd op te trekken en in hurkzit op mijn stoel achter mijn computer te zitten, maar dat lukt nu niet.

Ik ga mijn broek uitdoen, het is toch te warm voor strakke jeansbroeken.

Ook nieuw: mijn livejournal (zie de afbeelding, zelfgetekend met fijne chinese inkt). Er staat nog geen ene reet op MAAR DAT KOMT NOG, mark my words.

Ik heb teveel gegeten. Maar dan moet de frit van Place Jourdan maar niet zo verdomme lekker zijn, ze moesten zich schamen, die frites. 

Ik ben officieel fan van het café onder het Flageygebouw - Zo wauw art deco dat ik er wel zou kunnen wonen.

Ik heb écht teveel gegeten, het voelt alsof er een knikker in mijn keel zit. Oké, ik heb wel net een knikker in mijn mond gehad -op dat vlak ben ik nog een baby, ik steek graag knikkers in mijn mond- maar ik heb die niét ingeslikt. Blèh knikkersmaak.

Esther zegt u slaapwel en slaapwel en slaaplekker.

YES

De tijd van lijden is voorbij. 

Nu nog even wachten en hopen dat ik een positieve uitslag heb: dat betekent voor mij eindelijk de dingen gaan doen die ik écht wil: films maken. Dat kon ik nu ook al, maar dan moest ik me ook nog bezighouden met dagelijkse stierenuitwerpselen als integralen berekenen en radioactiviteit bespreken, de nederlandse taal ontleden en iets nieuws (maar verre van interessants) leren over de stad Essen, terwijl we eigenlijk Geschiedenis moeten krijgen. Daar ben ik niks mee in mijn verdere leven, weinig mensen trouwens, maar toch moeten we dat allemaal in ons hoofd proppen. Stierenkak is dat, stierenkak zeg ik u. 

Aanrader: 

Hong Kong Diary door Maaike Hartjes en Mark Hendriks

gewéééééldig boekje.

Ik heb me in bad geplaceerd met het ding en het in één ruk uitgelezen, en toen ik het uithad was mijn badwater ijskoud geworden - maar dat had ik niet door, want het was zo'n hartverwarmend boekje. 

Maaike Hartjes en Mark Hendriks - een striptekenend koppel, trokken samen naar een vriendin, Sharmon (spreek uit als Sjuirmun, op z'n Engels dus), en ze maken eigenlijk een reisdagboek in stripvorm. Praaachtig.

Angsten

Mijn grootste angst is vergetelheid.

Niet om zelf vergeten te worden, maar om mezelf te vergeten. Ik vergeet ik.

Het is vooral de angst om een nieuwe ik wijsgemaakt te worden. Als ik niet meer weet wie ik ben, kan me alles verteld worden en ik -naïef als ik ben- ik geloof dat allemaal maar. "Ik zou een wees kunnen zijn die dol is op Windows en houd van champignons, sla en melk, en mijn favoriete shows zijn Thuis en De Kampioenen, ik haat kunst en ik wil het liefste van al een medewerker bij de bank worden." En dat wil ik allemaal niet, DAT WIL IK NIET! Ik ontwaak uit een of andere coma, en voor ik het weet ben ik een Belgisch Burgertrutje. Zou ik onbewust nog weten wie ik ben? 

Zouden we echt compleet vergeten wie we zijn? 

Mijn oplossing: Esthers Big Memorybag: een tas met allemaal belangrijke stukjes van mijn leven er in. Jeugdfoto's, klasfoto's, een plaat, een paar cd'tjes met eigen foto's erop, foto's van vrienden, dvd's met zelfgemaakte films erop, een pluk haar van mijn favoriete kat, andere dingen die mij herinneren aan wie ik was en hoe ik was.

vreemd

Kunnen je ingewanden bibberen? Want zo voel ik me nu wel.

En TOEN - en toen was er een hoop onzin over een pluis, en toen...

... toen waren de examens begonnen.

Hoofd barst van de informatie die ik nooit meer zal gebruiken (wat ben ik in de toekomst nu nog met de verschillende lagen van de atmosfeer? o please) en dus heb ik besloten dat ik de examens van aardrijkskunde, fysica en chemie nutteloos vind. 

Het is nu 23u16 en het is nog steeds niet donker. Achter de dakenhorizon toch niet.

Ik heb te vaak te vreemde gedachten.

Laatst zat ik op de grond -ik zit veel op de grond- en er dwarrelde een pluisje voorbij. Wit, harig en plussig: zo zag het eruit. Het zweefde zo vredig en zorgeloos voorbij dat ik me afvroeg hoe het zou zijn om een pluisje te zijn. Avontuurlijk maar toch zorgeloos, want je wordt door de wind meegevoerd en je weet niet waar je zal uitkomen. Je kan evengoed even in de rivier belanden en zo meedrijven, totdat je aan een overhangend blaadje blijft kleven. Even hang je daar te drogen, tot het blad afscheurt, want stel dat het herfst is. Als pluisje is je gewicht miniem, dus kan het niet anders dan dat je meezweeft op het ritme van je gastblaadje. Na een tijdje ben je opgedroogd en laat je het blaadje los, en dan zweef je weer verder. Je kan ook op een kist vol bananen, ananassen of papiertransfers terecht komen en de zee oversteken per vliegtuig of reusachtig zwart containerschip. Als pluisje kom je overal, maar je hebt geen hart, geen organen, geen bloedsomloop, geen brein (en dus kan een pluisje eigenlijk ook niet denken, en is hetgene dat ik hier opschrijf complete nonsens, maar dat wisten we allemaal al eeeeuwen), anyway, je kan gewoon niet doodgaan als pluis. 

O, wat zou ik graag een pluisje zijn. Je kan vliegen, je hebt geen zorgen en je ziet de wereld, en je kan niet dood. 

Een pluis wezen is het ultieme leven.

Er was eens

Een Esther, wiens boekje is aangekomen! Eergisteren!

Dank om te hopen, jij lezer.

Het zijn lange dagen, lieve lezer. Ik val achter mijn computer in slaap en het is nog geen vijf uur... Ik moet nog met mijn zus naar de mangawinkel want ik wil nieuwe boekjes, maar ze zit een beetje onnozel te doen met haar vriendin - Ik hoor ze roepen tot hier. 

Een vriendin van me had een ongeluk vandaag. Met de fiets uitgeschoven op gladde kasseitjes, pats boem knots met kop tegen stoeprand, een gigantische buil en iedereen in paniek, ambulance en het St.-Vincentiusziekenhuis, ik daarheen op mijn fietske zo snel ik kon, man wat heb ik gefietst. Ik was zo geschrokken. Ergens verwachtte ik haar aan te treffen in het ziekenhuis gans ingepakt in gips, en dat ik moest horen van de dokter dat ze voor het leven verlamd zou zijn. Ik + niet genoeg informatie over een ongeval van een vriendin waar ik niet bij was + enkel maar gehoord hebben dat ze in het ziekenhuis ligt = belachelijk veel idiote rampscenario's die door mijn hoofd rennen. Niet fijn.

Ze was gelukkig oké - Zoals ik al zei, een grote buil op haar kop, lichte hersenschudding, een pijnlijke nek en een pijnlijk been. Ze stapt nu als een mongooltje, haha. 

iiiiih mijn filmpje wordt getoond op de GIP-jury! 

Oké, dat was het. Ik ga bij mijn moeke logeren nu.

En véél slapen.

potver

WAAR BLIJFT MIJN BOEKJE ?! 

Nieuwste kortfilmidee: hier voor u gans neergepend ende getypt!

1 November 2006 is mijn overgrootmoeder -de moeder van de vader van mijn mama- overleden. Moge zij rusten in vrede en hopenlijk is zij nog niet volledig weggevreten door de beestekens.

Ze liet ons een som geld na ; Sinds haar zoon overleden is, ging het geld recht naar mijn mama en haar twee zussen. Elk mocht ook nog enkele van haar spulletjes kiezen die voor hen veel betekenden.

Mijn mama koos een heel ruw gebreide, pikkende sjaal, een broodmes van zoveel jaar oud, een zotte flessenontkroner of hoe dat ook heet, dat je heel snel kan laten ronddraaien, en een knoppendoos waar ze vroeger als klein meisje altijd mee speelde.

Mensen vroeger waren veel zuiniger dan nu, en hadden veel meer respect voor een ding. In onze jurk of broek zit een scheurtje, dus joeps, weg ermee, we kopen er dit weekend wel een mooier of een beter. Vroeger was dat écht wel not done: Een kledingstuk werd gedragen tot het op de draad versleten was, en als ze het totaal niet meer konden dragen, haalde men de knoppen eraf en veranderde het jurkje in enkele vodden om de tafel mee schoon te schrobben of de vaat af te drogen. Elke huismoeder had een knoppendoos: hierin eindigden alle knoppen, want misschien, ooit, toevallig, hadden ze die knop toch nog wel eens ergens voor nodig.

Mama kapte vroeger de knoppendoos op tafel leeg, sorteerde ze, legde ze op grootte, kleur of aantal gaatjes erin, of speelde er winkeltje mee. Kortom: de knopen in deze doos hebben al heel wat meegemaakt.

Onlangs was ik eens naar die knopen aan het kijken: het waren er driehonderd-in-de-zestig. Ik begon me af te vragen welk verhaal er bij elke knop hoorde.

Hierzo een scenariootje voor een filmpje: 

Een oude vrouw zit in haar kamer in het rusthuis. Ze zit in een oude stoel aan haar plastieken tafeltje en rommelt in een knoppendoos die voor haar staat. Naast de knoppendoos zien we een kadertje met een foto staan: op de foto staan enkele volwassenen met hun kinderen. Soms haalt ze een knop uit de knoppendoos en legt die bij in het rijtje knopen dat voor haar uitgestald ligt.

Elke knop in het rijtje bekijkt ze eens goed, en bij elke knop haalt ze herinneringen boven.

De eerste knoppen horen samen: Je ziet hierna beelden van een klein meisje dat met diezelfde knoppen speelt. Ze wisselt ze uit met haar pop die voor haar zit.

De volgende knop: Je ziet beelden van een ouder meisje, een jaar of 18, dat zich klaarmaakt voor haar spiegel. Je hoort de bel gaan, een jongen staat beneden voor de deur met een bos bloemen in zijn hand. Ze haast zich, ze maakt de bovenste knop van haar rokje vast maar deze schiet los, en ze paniekeert en roept bijna huilend naar haar moeder om haar te komen helpen.

De volgende knopen horen bij het bloesje van het meisje op haar eerste nacht samen met haar vriendje: passioneel scheurt hij haar bloesje open en vliegen alle knopen eraf.

De knopen hierna horen bij de trouwjurk van het meisje, die nu een jonge vrouw is: een oudere vrouw is, vlak voor de ceremonie begint, de laatste knopen aan de jurk aan het naaien. Dan zie je haar -zodra de knop eraan zit- door een deur wandelen, en trouwmuziek klinkt.

De knop hierna: De vrouw zit in een zetel met haar eerste kind, dan nog een baby van een jaar ofzo. De kleine speelt met de knop van de bloes van de vrouw, de kersverse mama lacht hem liefdevol toe.

De knop die op de vorige volgt is van de kinderen van de vrouw als ze wat ouder zijn. Het zijn kleurrijke, kinderlijke knopen, die de kinderen mogen uitkiezen in de stoffenwinkel. 

De volgende knop die de oude vrouw bekijkt, doet ons springen in de tijd: De kinderen zijn volwassen en hebben zélf kinderen. Elke woensdag om 13u komen de kleinkinderen bij oma spelen. Ze imiteren nu het speelgedrag van oma toen ze klein was en rangschikken de knopen en spelen er winkeltje mee.

De volgende knop is perongeluk afgescheurd tijdens een ruzie tussen de kinderen van de vrouw en de vrouw zelf. De ruzie -ik weet nog niet over wat hij zal gaan- zorgt ervoor dat één van de kinderen de vrouw nogal woest bij de arm grijpt en zo de knoop van aan haar mouw afscheurt.

Als laatste zien we de knoppendoos zelf: De vrouw zit in haar huis in de zetel, de woensdagen verstrijken. De knoppendoos staat klaar op tafel, maar nooit meer wordt de achterdeur open geduwd om 13u door de kleinkinderen.

De vrouw zucht -nu in het heden- raapt de knopen terug bij elkaar en legt ze terug in de knoppendoos. Ze kijkt voor zich uit, en besluit uiteindelijk haar kinderen terug te bellen.

Achja...

Werewolf - Cocorosie

http://www.youtube.com/watch?v=ZLOE5evzFfY

lyrics: 

Broken sundown fatherless showdown

Gun hip swollen lip bottle sip yeah I suck dick

Lose grip on gravity falls sky blinding crumbling walls

Rivers sweep away my memories of

Children's things a young mother's love

Before the yearning song of flesh on flesh

Young hearts burst open wounds bleed fresh

A young brother skinny and tall my older walks

Oceanward and somber, slumber sleeping

Flowers in the water,

But I'm just his daughter

Walking down an icy grave

leading to my Schizophrenic father.

Weeping willow won't you wallow louder

Searching for my father's power

I must shake you off though

Get up on that horse

And ride into the sunset

Look back with no remorse

Apptop + Berlin

Zus heeft een laptop gekregen. Beter gezegd een Apptop, want het is een macbook van Apple. 

Ik was bang dat ik een lichte jaloezie zou voelen, maar die vermoedens bleken verre van te kloppen. Ik heb zelf een geweldige mac, beter dan de hare. De laatste iMac, 24 inch scherm, 250 gig geheugen + 500 gig extra extren geheugen, allemaal perfect inorde - O mijn wetenschap wat houd ik van dat ding. 

Vanavond zal ik, uw gastvrouw of gastjuffrouw of whatever, welcome ladies and gentlemen, welcome welcome, I am Esther Murat and I'm your host for tonight, let's have some fun!, vanavond zal ik een thema aankaarten, u een verhaal vertellen, dat ik gaarne vertel en waar ik nog dagelijks met veel plijzier aan terugdenk.

Ergens in februari, dit jaar, de data ben ik alweer vergeten: mijn eindreis naar Berlijn.

Het was koud, bitter koud. Februari is altijd koud, zeker in Berlijn.

Ik had niet echt verwacht dat het een fijne eindreis zou worden - Vrienden die bijzonder knorrig tegen me deden zorgden ervoor dat ik er tegenop zag om een week lang enkele honderden kilometers van huis in een vreemde stad te vertoeven. Gelukkiglijk, beste vriendjes en vriendinnetjes, heb ik me -zonder die knorrige vrienden- gewéldig geamuseerd!

Al mijn klasgenoten waren enorm lief en er werd altijd nog tot laat gebabbeld - ik lag nooit voor half 4 onder de lakens. Met leerkrachten werd nog vriendschappelijker omgegaan dan gewoonlijk; We werden enorm vrij gelaten in alles wat we deden. 

Heel de reis heb ik geleefd op kebab. Aan de metrouitgang van Mehringendamm was er een Gemüse Kebab van Mustafa - nog nooit at ik zo'n bangelijke kebab. Nu droom ik er zelfs van, en ik zweer dat ik deze zomer terug naar Berlijn trek, gewoon om Gemüse Kebab te eten (intermezzo: terwijl ik dit typ, loopt het water me in de mond en voel ik een sterke drang om op het eerste het beste vliegtuig naar Berlijn te springen). 

Uiteindelijk bleek de eindreis voor die knorrige vriendjes minder fijn, maar seriously: I do not care :-). Mìjn eindreis was grrrreat en ik ben daar enorm blij en trots op.

Genoeg voor vandaag, mijn lieverds. 

Ik vraag me af of iemand dit ooit gaat lezen.

donderdagavond, 22/05

De lucht is vreemd, deze avond. Een bruine lucht, oplichtend aan de horizon. De daken vormen de horizon. Onder de daken slaapt iedereen waarschijnlijk al, de meesten toch. Misschien een enkeling die, zoals ik, nog achter zijn of haar computer zit.

Mijn computer geeft geen kik. Hij laadt simpelweg mijn foto's op naar één of andere computer in Amerika, waar ze de foto's zullen afprinten. Hopelijk ontvang ik mijn boekje snel. 

De kat zit snorrend op mijn schoot, haar pootjes onder haar buik gevouwen. Ze knippert loom met haar ogen en kijkt de kamer rond met een blik van ik-heb-het-allemaal-al-gezien. Garantie, als ik hier zit, 's avonds, dan is zij hier ook. Eventjes rondneuzen, haar inspectietoer door de kamer maken: op het bed springen, over het boekenplankje en over mijn zelf afgedrukte analoge foto's die ik dringend moet wegbergen, over het raamkozijn, waar ze even halt houdt bij haar glas water om te drinken, dan over de platenspeler of langs de platenspeler, voor de computer, eventjes de poep laten zakken op het muismatje tot ik haar eraf duw, en dan placeert ze zich uiteindelijk op mijn benen die uitgestrekt op het bed rusten. Eerst rekt ze zich langzaam uit en klauwt ze met haar nagels in mijn bovenboven. Ik hef dan haar voorpootjes op en zeg dat ze niet mag haken. Dan nestelt ze zich in de vouw tussen mijn benen, op mijn knieën - ze moeten een ferm gewicht torsen en na een tijdje doen ze zelfs pijn. Maar als ik dan kijk hoe lief de kat ligt te slapen, denk ik, acht, ik laat haar maar doen. De kat spint nog steeds en slaapt nog steeds, nu. Haar hoofdje hangt een beetje van mijn benen af. Als ik haar aai, klauwt ze har nagels in mijn lederen stoel, dabben noem ik dat. Mijn hand rust even op haar rug.

Ik werd zonet overvallen door een immense droefheid en angst. Het boek dat ik nu doorstuur, met al die foto's, is mijn presentatieboek voor fotografie. Mijn laatste presentatieboek. Ik vond daarom dat het wel een echt, officieel boek mocht zijn - het telt achtentachtig pagina's en het kost me een flinke cent: honderddertien euro. Fuck, denk ik even, ik fotografeer te veel. Achtentachtig pagina's, holy crap. Na een korte overpeinzing van deze laatste zin kan ik mezelf wel voor de kop slaan - No such thing as taking too many photographs. 

Boekje is verzonden, ik krijg het aan tussen de tien en de veertien dagen. 

Het begint door te dringen, mensen: Ik ga afstuderen. 

a f s t u d e r e n ... 

*faint*