Nieuwste kortfilmidee: hier voor u gans neergepend ende getypt!

1 November 2006 is mijn overgrootmoeder -de moeder van de vader van mijn mama- overleden. Moge zij rusten in vrede en hopenlijk is zij nog niet volledig weggevreten door de beestekens.

Ze liet ons een som geld na ; Sinds haar zoon overleden is, ging het geld recht naar mijn mama en haar twee zussen. Elk mocht ook nog enkele van haar spulletjes kiezen die voor hen veel betekenden.

Mijn mama koos een heel ruw gebreide, pikkende sjaal, een broodmes van zoveel jaar oud, een zotte flessenontkroner of hoe dat ook heet, dat je heel snel kan laten ronddraaien, en een knoppendoos waar ze vroeger als klein meisje altijd mee speelde.

Mensen vroeger waren veel zuiniger dan nu, en hadden veel meer respect voor een ding. In onze jurk of broek zit een scheurtje, dus joeps, weg ermee, we kopen er dit weekend wel een mooier of een beter. Vroeger was dat écht wel not done: Een kledingstuk werd gedragen tot het op de draad versleten was, en als ze het totaal niet meer konden dragen, haalde men de knoppen eraf en veranderde het jurkje in enkele vodden om de tafel mee schoon te schrobben of de vaat af te drogen. Elke huismoeder had een knoppendoos: hierin eindigden alle knoppen, want misschien, ooit, toevallig, hadden ze die knop toch nog wel eens ergens voor nodig.

Mama kapte vroeger de knoppendoos op tafel leeg, sorteerde ze, legde ze op grootte, kleur of aantal gaatjes erin, of speelde er winkeltje mee. Kortom: de knopen in deze doos hebben al heel wat meegemaakt.

Onlangs was ik eens naar die knopen aan het kijken: het waren er driehonderd-in-de-zestig. Ik begon me af te vragen welk verhaal er bij elke knop hoorde.

Hierzo een scenariootje voor een filmpje: 

Een oude vrouw zit in haar kamer in het rusthuis. Ze zit in een oude stoel aan haar plastieken tafeltje en rommelt in een knoppendoos die voor haar staat. Naast de knoppendoos zien we een kadertje met een foto staan: op de foto staan enkele volwassenen met hun kinderen. Soms haalt ze een knop uit de knoppendoos en legt die bij in het rijtje knopen dat voor haar uitgestald ligt.

Elke knop in het rijtje bekijkt ze eens goed, en bij elke knop haalt ze herinneringen boven.

De eerste knoppen horen samen: Je ziet hierna beelden van een klein meisje dat met diezelfde knoppen speelt. Ze wisselt ze uit met haar pop die voor haar zit.

De volgende knop: Je ziet beelden van een ouder meisje, een jaar of 18, dat zich klaarmaakt voor haar spiegel. Je hoort de bel gaan, een jongen staat beneden voor de deur met een bos bloemen in zijn hand. Ze haast zich, ze maakt de bovenste knop van haar rokje vast maar deze schiet los, en ze paniekeert en roept bijna huilend naar haar moeder om haar te komen helpen.

De volgende knopen horen bij het bloesje van het meisje op haar eerste nacht samen met haar vriendje: passioneel scheurt hij haar bloesje open en vliegen alle knopen eraf.

De knopen hierna horen bij de trouwjurk van het meisje, die nu een jonge vrouw is: een oudere vrouw is, vlak voor de ceremonie begint, de laatste knopen aan de jurk aan het naaien. Dan zie je haar -zodra de knop eraan zit- door een deur wandelen, en trouwmuziek klinkt.

De knop hierna: De vrouw zit in een zetel met haar eerste kind, dan nog een baby van een jaar ofzo. De kleine speelt met de knop van de bloes van de vrouw, de kersverse mama lacht hem liefdevol toe.

De knop die op de vorige volgt is van de kinderen van de vrouw als ze wat ouder zijn. Het zijn kleurrijke, kinderlijke knopen, die de kinderen mogen uitkiezen in de stoffenwinkel. 

De volgende knop die de oude vrouw bekijkt, doet ons springen in de tijd: De kinderen zijn volwassen en hebben zélf kinderen. Elke woensdag om 13u komen de kleinkinderen bij oma spelen. Ze imiteren nu het speelgedrag van oma toen ze klein was en rangschikken de knopen en spelen er winkeltje mee.

De volgende knop is perongeluk afgescheurd tijdens een ruzie tussen de kinderen van de vrouw en de vrouw zelf. De ruzie -ik weet nog niet over wat hij zal gaan- zorgt ervoor dat één van de kinderen de vrouw nogal woest bij de arm grijpt en zo de knoop van aan haar mouw afscheurt.

Als laatste zien we de knoppendoos zelf: De vrouw zit in haar huis in de zetel, de woensdagen verstrijken. De knoppendoos staat klaar op tafel, maar nooit meer wordt de achterdeur open geduwd om 13u door de kleinkinderen.

De vrouw zucht -nu in het heden- raapt de knopen terug bij elkaar en legt ze terug in de knoppendoos. Ze kijkt voor zich uit, en besluit uiteindelijk haar kinderen terug te bellen.

Achja...