potver

WAAR BLIJFT MIJN BOEKJE ?! 

Nieuwste kortfilmidee: hier voor u gans neergepend ende getypt!

1 November 2006 is mijn overgrootmoeder -de moeder van de vader van mijn mama- overleden. Moge zij rusten in vrede en hopenlijk is zij nog niet volledig weggevreten door de beestekens.

Ze liet ons een som geld na ; Sinds haar zoon overleden is, ging het geld recht naar mijn mama en haar twee zussen. Elk mocht ook nog enkele van haar spulletjes kiezen die voor hen veel betekenden.

Mijn mama koos een heel ruw gebreide, pikkende sjaal, een broodmes van zoveel jaar oud, een zotte flessenontkroner of hoe dat ook heet, dat je heel snel kan laten ronddraaien, en een knoppendoos waar ze vroeger als klein meisje altijd mee speelde.

Mensen vroeger waren veel zuiniger dan nu, en hadden veel meer respect voor een ding. In onze jurk of broek zit een scheurtje, dus joeps, weg ermee, we kopen er dit weekend wel een mooier of een beter. Vroeger was dat écht wel not done: Een kledingstuk werd gedragen tot het op de draad versleten was, en als ze het totaal niet meer konden dragen, haalde men de knoppen eraf en veranderde het jurkje in enkele vodden om de tafel mee schoon te schrobben of de vaat af te drogen. Elke huismoeder had een knoppendoos: hierin eindigden alle knoppen, want misschien, ooit, toevallig, hadden ze die knop toch nog wel eens ergens voor nodig.

Mama kapte vroeger de knoppendoos op tafel leeg, sorteerde ze, legde ze op grootte, kleur of aantal gaatjes erin, of speelde er winkeltje mee. Kortom: de knopen in deze doos hebben al heel wat meegemaakt.

Onlangs was ik eens naar die knopen aan het kijken: het waren er driehonderd-in-de-zestig. Ik begon me af te vragen welk verhaal er bij elke knop hoorde.

Hierzo een scenariootje voor een filmpje: 

Een oude vrouw zit in haar kamer in het rusthuis. Ze zit in een oude stoel aan haar plastieken tafeltje en rommelt in een knoppendoos die voor haar staat. Naast de knoppendoos zien we een kadertje met een foto staan: op de foto staan enkele volwassenen met hun kinderen. Soms haalt ze een knop uit de knoppendoos en legt die bij in het rijtje knopen dat voor haar uitgestald ligt.

Elke knop in het rijtje bekijkt ze eens goed, en bij elke knop haalt ze herinneringen boven.

De eerste knoppen horen samen: Je ziet hierna beelden van een klein meisje dat met diezelfde knoppen speelt. Ze wisselt ze uit met haar pop die voor haar zit.

De volgende knop: Je ziet beelden van een ouder meisje, een jaar of 18, dat zich klaarmaakt voor haar spiegel. Je hoort de bel gaan, een jongen staat beneden voor de deur met een bos bloemen in zijn hand. Ze haast zich, ze maakt de bovenste knop van haar rokje vast maar deze schiet los, en ze paniekeert en roept bijna huilend naar haar moeder om haar te komen helpen.

De volgende knopen horen bij het bloesje van het meisje op haar eerste nacht samen met haar vriendje: passioneel scheurt hij haar bloesje open en vliegen alle knopen eraf.

De knopen hierna horen bij de trouwjurk van het meisje, die nu een jonge vrouw is: een oudere vrouw is, vlak voor de ceremonie begint, de laatste knopen aan de jurk aan het naaien. Dan zie je haar -zodra de knop eraan zit- door een deur wandelen, en trouwmuziek klinkt.

De knop hierna: De vrouw zit in een zetel met haar eerste kind, dan nog een baby van een jaar ofzo. De kleine speelt met de knop van de bloes van de vrouw, de kersverse mama lacht hem liefdevol toe.

De knop die op de vorige volgt is van de kinderen van de vrouw als ze wat ouder zijn. Het zijn kleurrijke, kinderlijke knopen, die de kinderen mogen uitkiezen in de stoffenwinkel. 

De volgende knop die de oude vrouw bekijkt, doet ons springen in de tijd: De kinderen zijn volwassen en hebben zélf kinderen. Elke woensdag om 13u komen de kleinkinderen bij oma spelen. Ze imiteren nu het speelgedrag van oma toen ze klein was en rangschikken de knopen en spelen er winkeltje mee.

De volgende knop is perongeluk afgescheurd tijdens een ruzie tussen de kinderen van de vrouw en de vrouw zelf. De ruzie -ik weet nog niet over wat hij zal gaan- zorgt ervoor dat één van de kinderen de vrouw nogal woest bij de arm grijpt en zo de knoop van aan haar mouw afscheurt.

Als laatste zien we de knoppendoos zelf: De vrouw zit in haar huis in de zetel, de woensdagen verstrijken. De knoppendoos staat klaar op tafel, maar nooit meer wordt de achterdeur open geduwd om 13u door de kleinkinderen.

De vrouw zucht -nu in het heden- raapt de knopen terug bij elkaar en legt ze terug in de knoppendoos. Ze kijkt voor zich uit, en besluit uiteindelijk haar kinderen terug te bellen.

Achja...

Werewolf - Cocorosie

http://www.youtube.com/watch?v=ZLOE5evzFfY

lyrics: 

Broken sundown fatherless showdown

Gun hip swollen lip bottle sip yeah I suck dick

Lose grip on gravity falls sky blinding crumbling walls

Rivers sweep away my memories of

Children's things a young mother's love

Before the yearning song of flesh on flesh

Young hearts burst open wounds bleed fresh

A young brother skinny and tall my older walks

Oceanward and somber, slumber sleeping

Flowers in the water,

But I'm just his daughter

Walking down an icy grave

leading to my Schizophrenic father.

Weeping willow won't you wallow louder

Searching for my father's power

I must shake you off though

Get up on that horse

And ride into the sunset

Look back with no remorse

Apptop + Berlin

Zus heeft een laptop gekregen. Beter gezegd een Apptop, want het is een macbook van Apple. 

Ik was bang dat ik een lichte jaloezie zou voelen, maar die vermoedens bleken verre van te kloppen. Ik heb zelf een geweldige mac, beter dan de hare. De laatste iMac, 24 inch scherm, 250 gig geheugen + 500 gig extra extren geheugen, allemaal perfect inorde - O mijn wetenschap wat houd ik van dat ding. 

Vanavond zal ik, uw gastvrouw of gastjuffrouw of whatever, welcome ladies and gentlemen, welcome welcome, I am Esther Murat and I'm your host for tonight, let's have some fun!, vanavond zal ik een thema aankaarten, u een verhaal vertellen, dat ik gaarne vertel en waar ik nog dagelijks met veel plijzier aan terugdenk.

Ergens in februari, dit jaar, de data ben ik alweer vergeten: mijn eindreis naar Berlijn.

Het was koud, bitter koud. Februari is altijd koud, zeker in Berlijn.

Ik had niet echt verwacht dat het een fijne eindreis zou worden - Vrienden die bijzonder knorrig tegen me deden zorgden ervoor dat ik er tegenop zag om een week lang enkele honderden kilometers van huis in een vreemde stad te vertoeven. Gelukkiglijk, beste vriendjes en vriendinnetjes, heb ik me -zonder die knorrige vrienden- gewéldig geamuseerd!

Al mijn klasgenoten waren enorm lief en er werd altijd nog tot laat gebabbeld - ik lag nooit voor half 4 onder de lakens. Met leerkrachten werd nog vriendschappelijker omgegaan dan gewoonlijk; We werden enorm vrij gelaten in alles wat we deden. 

Heel de reis heb ik geleefd op kebab. Aan de metrouitgang van Mehringendamm was er een Gemüse Kebab van Mustafa - nog nooit at ik zo'n bangelijke kebab. Nu droom ik er zelfs van, en ik zweer dat ik deze zomer terug naar Berlijn trek, gewoon om Gemüse Kebab te eten (intermezzo: terwijl ik dit typ, loopt het water me in de mond en voel ik een sterke drang om op het eerste het beste vliegtuig naar Berlijn te springen). 

Uiteindelijk bleek de eindreis voor die knorrige vriendjes minder fijn, maar seriously: I do not care :-). Mìjn eindreis was grrrreat en ik ben daar enorm blij en trots op.

Genoeg voor vandaag, mijn lieverds. 

Ik vraag me af of iemand dit ooit gaat lezen.

donderdagavond, 22/05

De lucht is vreemd, deze avond. Een bruine lucht, oplichtend aan de horizon. De daken vormen de horizon. Onder de daken slaapt iedereen waarschijnlijk al, de meesten toch. Misschien een enkeling die, zoals ik, nog achter zijn of haar computer zit.

Mijn computer geeft geen kik. Hij laadt simpelweg mijn foto's op naar één of andere computer in Amerika, waar ze de foto's zullen afprinten. Hopelijk ontvang ik mijn boekje snel. 

De kat zit snorrend op mijn schoot, haar pootjes onder haar buik gevouwen. Ze knippert loom met haar ogen en kijkt de kamer rond met een blik van ik-heb-het-allemaal-al-gezien. Garantie, als ik hier zit, 's avonds, dan is zij hier ook. Eventjes rondneuzen, haar inspectietoer door de kamer maken: op het bed springen, over het boekenplankje en over mijn zelf afgedrukte analoge foto's die ik dringend moet wegbergen, over het raamkozijn, waar ze even halt houdt bij haar glas water om te drinken, dan over de platenspeler of langs de platenspeler, voor de computer, eventjes de poep laten zakken op het muismatje tot ik haar eraf duw, en dan placeert ze zich uiteindelijk op mijn benen die uitgestrekt op het bed rusten. Eerst rekt ze zich langzaam uit en klauwt ze met haar nagels in mijn bovenboven. Ik hef dan haar voorpootjes op en zeg dat ze niet mag haken. Dan nestelt ze zich in de vouw tussen mijn benen, op mijn knieën - ze moeten een ferm gewicht torsen en na een tijdje doen ze zelfs pijn. Maar als ik dan kijk hoe lief de kat ligt te slapen, denk ik, acht, ik laat haar maar doen. De kat spint nog steeds en slaapt nog steeds, nu. Haar hoofdje hangt een beetje van mijn benen af. Als ik haar aai, klauwt ze har nagels in mijn lederen stoel, dabben noem ik dat. Mijn hand rust even op haar rug.

Ik werd zonet overvallen door een immense droefheid en angst. Het boek dat ik nu doorstuur, met al die foto's, is mijn presentatieboek voor fotografie. Mijn laatste presentatieboek. Ik vond daarom dat het wel een echt, officieel boek mocht zijn - het telt achtentachtig pagina's en het kost me een flinke cent: honderddertien euro. Fuck, denk ik even, ik fotografeer te veel. Achtentachtig pagina's, holy crap. Na een korte overpeinzing van deze laatste zin kan ik mezelf wel voor de kop slaan - No such thing as taking too many photographs. 

Boekje is verzonden, ik krijg het aan tussen de tien en de veertien dagen. 

Het begint door te dringen, mensen: Ik ga afstuderen. 

a f s t u d e r e n ... 

*faint*