Er was eens

Een Esther, wiens boekje is aangekomen! Eergisteren!

Dank om te hopen, jij lezer.

Het zijn lange dagen, lieve lezer. Ik val achter mijn computer in slaap en het is nog geen vijf uur... Ik moet nog met mijn zus naar de mangawinkel want ik wil nieuwe boekjes, maar ze zit een beetje onnozel te doen met haar vriendin - Ik hoor ze roepen tot hier. 

Een vriendin van me had een ongeluk vandaag. Met de fiets uitgeschoven op gladde kasseitjes, pats boem knots met kop tegen stoeprand, een gigantische buil en iedereen in paniek, ambulance en het St.-Vincentiusziekenhuis, ik daarheen op mijn fietske zo snel ik kon, man wat heb ik gefietst. Ik was zo geschrokken. Ergens verwachtte ik haar aan te treffen in het ziekenhuis gans ingepakt in gips, en dat ik moest horen van de dokter dat ze voor het leven verlamd zou zijn. Ik + niet genoeg informatie over een ongeval van een vriendin waar ik niet bij was + enkel maar gehoord hebben dat ze in het ziekenhuis ligt = belachelijk veel idiote rampscenario's die door mijn hoofd rennen. Niet fijn.

Ze was gelukkig oké - Zoals ik al zei, een grote buil op haar kop, lichte hersenschudding, een pijnlijke nek en een pijnlijk been. Ze stapt nu als een mongooltje, haha. 

iiiiih mijn filmpje wordt getoond op de GIP-jury! 

Oké, dat was het. Ik ga bij mijn moeke logeren nu.

En véél slapen.

donderdagavond, 22/05

De lucht is vreemd, deze avond. Een bruine lucht, oplichtend aan de horizon. De daken vormen de horizon. Onder de daken slaapt iedereen waarschijnlijk al, de meesten toch. Misschien een enkeling die, zoals ik, nog achter zijn of haar computer zit.

Mijn computer geeft geen kik. Hij laadt simpelweg mijn foto's op naar één of andere computer in Amerika, waar ze de foto's zullen afprinten. Hopelijk ontvang ik mijn boekje snel. 

De kat zit snorrend op mijn schoot, haar pootjes onder haar buik gevouwen. Ze knippert loom met haar ogen en kijkt de kamer rond met een blik van ik-heb-het-allemaal-al-gezien. Garantie, als ik hier zit, 's avonds, dan is zij hier ook. Eventjes rondneuzen, haar inspectietoer door de kamer maken: op het bed springen, over het boekenplankje en over mijn zelf afgedrukte analoge foto's die ik dringend moet wegbergen, over het raamkozijn, waar ze even halt houdt bij haar glas water om te drinken, dan over de platenspeler of langs de platenspeler, voor de computer, eventjes de poep laten zakken op het muismatje tot ik haar eraf duw, en dan placeert ze zich uiteindelijk op mijn benen die uitgestrekt op het bed rusten. Eerst rekt ze zich langzaam uit en klauwt ze met haar nagels in mijn bovenboven. Ik hef dan haar voorpootjes op en zeg dat ze niet mag haken. Dan nestelt ze zich in de vouw tussen mijn benen, op mijn knieën - ze moeten een ferm gewicht torsen en na een tijdje doen ze zelfs pijn. Maar als ik dan kijk hoe lief de kat ligt te slapen, denk ik, acht, ik laat haar maar doen. De kat spint nog steeds en slaapt nog steeds, nu. Haar hoofdje hangt een beetje van mijn benen af. Als ik haar aai, klauwt ze har nagels in mijn lederen stoel, dabben noem ik dat. Mijn hand rust even op haar rug.

Ik werd zonet overvallen door een immense droefheid en angst. Het boek dat ik nu doorstuur, met al die foto's, is mijn presentatieboek voor fotografie. Mijn laatste presentatieboek. Ik vond daarom dat het wel een echt, officieel boek mocht zijn - het telt achtentachtig pagina's en het kost me een flinke cent: honderddertien euro. Fuck, denk ik even, ik fotografeer te veel. Achtentachtig pagina's, holy crap. Na een korte overpeinzing van deze laatste zin kan ik mezelf wel voor de kop slaan - No such thing as taking too many photographs. 

Boekje is verzonden, ik krijg het aan tussen de tien en de veertien dagen. 

Het begint door te dringen, mensen: Ik ga afstuderen. 

a f s t u d e r e n ... 

*faint*