Ik kan me er gewoon niet toe brengen om in mijn bed te kruipen. Kwestie van een knop omdraaien in mijn hoofd - maar mijn hand neigt nog niet eens in de richting van die knop. Soms een spasme - ik ga slapen! - en dan, nee toch niet.
De klok blijft de seconden verder weg tikken, zoals gewoonlijk. Midden in de nacht slaat mijn woeste brein dan aan het panikeren, want we hebben nog maar zo weinig tijd op deze aarden, en de seconden slippen uit onze vingers. Het is nu 15 juli 2008, 1u18min57 seconden. Ach nee, het is alweer 1u19min10 seconden. Zie je? De seconden glibberen van tussen onze vingers uit, alsof we zand of water vasthouden.
Ik ben niet bang voor ouder worden maar toch word ik beangstigd door het wegtikken van de tijd. Als het zo'n donkere nacht is als nu is tijd onbestaande. De lucht vertoont één enkele gradatie van kleur - zwart, met een oranje oplichtende streep aan de horizon. Het bruisen van de stad ligt daar. Een stad slaapt nooit en is zich onbewust van de tijd. Dagen zijn hetzelfde, nachten zijn hetzelfde, met hooguit weersveranderingen en hier en daar een huis in aanbouw - het zal pas klaar zijn binnen een jaar of twee, want in België steekt men daar geen vaart achter.
Op weg naar school fietste ik altijd langs wat een deftig, keurig appartementsblok aan de rand van het park moest worden - In die drie jaar is het nooit afgeraakt. Hier en daar zag je wel eens de occasionele werkmannen, en ik zag hoe de beton werd gegoten en de ramen werden geplaatst, maar ik heb nooit mogen meemaken dat de voordeur op het gelijkvloers werd geplaatst. Die staat er nu nog steeds niet - Een houten plaat met een metalen deur staat nu te wachten om door krakers gekraakt te worden.
Ik weet het niet - Heeft deze blog een droevige ondertoon?
Misschien ben ik wel droevig, ik weet het niet zo goed. Ik zag net een foto van mijn ex met zijn nieuw lief, en ook al zou ik hem niet terugwillen, toch vind ik dat ze nu samen een soort marginaliteit uitstralen, vreemd, ik vind het triestig voor hem. Hij is nu zo op de dool, volgens mij weet hij niet goed wat hij nu moet doen.
went in the room,
didn't stay long,
looked on the bed
and brother was dead
