Het is alweer lang geleden

Maar ik heb het dan ook zo enorm ongelooflijk druk gehad!

Er heeft een grote verandering plaatsgevonden in mijn leven: van de ene dag op de andere, en wel specifieker van de 21ste op de 22e september, ging ik naar de Hogeschool. En wel het Rits. 

Ja, zoals mijn blog al her en der vermeld, ben ik een ambitieuze jongeling met de droom ooit een Gouden Palm te ontvangen voor een film die een klik in het Hoofd Der Mensch maakt. Aan dramatische onderwerpen daarvoor, keuze genoeg. Sla de krant dezer dagen maar een keer open! Dat moet ik nu ook zowiezo doen voor school, de media volgen, de verkiezingen in de US and A, de koersen op de beurs in vrije val, het bloedbad onder banken ; Al zijn daarover misschien niet de allerboeiendste films te maken. Maar enkele dagen geleden las ik in De Morgen (de beste krant, echt wel) een artikel dat me zowaar bijna aan het huilen maakte - en plein publique, op de trein. Bijna... 

17-jarige Shaun Dykes woont ergens in het noorden van Engeland. Het is een homoseksueel ventje en zijn relatie met David is enkele weken eerder afgesprongen, en dus zit hij diep in de put. Hij kampte al eerder met zelfmoordneigingen, maar zijn depressie leidde ertoe dat hij op het dak van een parkeergarage klom, in een poging zijn leven te beïndigen door eraf te springen. Doch, twijfel overmande hem en hij stond te balanceren op de rand van het dak: leven of dood? Iemand krijgt hem in de mot en waarschuwt de politie. En, typisch de mensheid: als er politie staat, duurt het niet lang voordat er zich een massa vormt om te kijken wat er aan de hand is. Het duurde niet lang voordat een paar treiterende, afgestompte jongelingen Shaun begonnen aan te moedigen.

Aanmoedigen.

"Go on then, jump!"

"How far can you bounce?"

En soortgelijke. Dit is ZIEK. Maar echt, ziek. De jeugd is nu officieel compleet afgestompt geworden voor geweld, dood en bloed. Ze lééft ervan: hoe gewelddadiger een film, hoe beter. Hoe meer bloed, hoe meer kijkers. Een lijk is een kijkcijferkanon. Is dat niet ongelooflijk, ongelooflijk, ongelooflijk triestig? 

Nog triestiger: Na drie uur sprong Shaun. Drie uur van twijfels, geroep en botte jeugd. 

Shaun was op slag dood. De roepende jongeren wisten zichzelf door de barrière van de politie te wurmen om foto's te maken van het dode lichaam van de 17-jarige, met hun gsm.

Laat het bij deze officieel zijn: Ik hoop dat hun aanmoedigingen hen blijven achtervolgen tot aan hun dood. En als ze die dood uiteindelijk ook zelf willen veroorzaken, hoop ik dat iemand aan hen vraagt hoever ze zullen stuiteren.

Als jij nu niet, net als ik, je geloof in de mensheid hebt verloren, dan weet ik het ook niet meer. 

Een mensenleven zou meer waard moeten zijn.