Vandaag, toen ik nog lag te slapen en mama vertrok naar haar werk, zei ze tegen me: "Esther, het wordt een prachtige dag, dus zet je maar in de tuin met je boek en geniet van de zon."
Als ik nu uit het raam kijk, is er geen enkel stukje blauwe lucht te bespeuren, en zodoende is de verveling gigantisch. En daarom ga ik de rommel in mijn kamer opnoemen - En dit wordt waarschijnlijk de meest nutteloze blog in blogworld, for sure.
Wat ik dus allemaal zie als ik rond me kijk:
- twee potjes met zwarte en witte Go-stenen
- een nog ingepakte dunste snaar van de gitaar
- een geheugenkaart voor mijn camera van 1 gigabyte
- een rolletje plakband
- een cd van Death Note (def neuwt, zoals de Chinees van Edith's klas het zo mooi zegt)
- tien cent en twee twee eurostukken
- twee kabeltjes voor mijn camera en mijn iPod
- een alcoolstift
- een niet-werkende bik van BuroMarket
- een tas met een bodempje thee en drie lepeltjes
- een leeg flesje cola
- een gebruikte treinkaart
- een afstandsbediening
- een make-uptasje
- een schriftje
- een mangaboekje
- een papiertje
- nog een bik!
- een computer (géén rommel!)
- een camera
- een lampje
- een platenspeler
- een gebruikt muggenblokje
- een doekje om mijn computer mee schoon te vegen
- een potje met bloemenlampjes
- een armbandje
- een poezenportefeuille
- de line-up van pukkelpop
En dat is alleen nog maar mijn bureaublad! De schaamte!
Vannacht had ik het vreemdste allertijden. Ik was bewust aan het dromen.
Een tijdje geleden vertelde een vriend me dat hij over mij had gedroomd. Ik vond dat wel grappig, maar aangezien ik dat toch zie als een cadeautje of een complimentje wou ik iets soortgelijks terugdoen, want alleen 'dankjewel' ofzo zeggen, that didn't do the trick. Dus vroeg ik me af wanneer ik ook eens over hem zou dromen. En elke ochtend, als ik wakker werd, wist ik: nee, vannacht niet.
En deze nacht droomde ik dat ik zijn naam op een papiertje schreef - en toen kwam ineens mijn tweede 'ik' erbij. Mijn tweede stem, galmend doorheen mijn dromen. Alsof ik naar een film keek, en ineens luidop zei: "Ha, eindelijk! Het is wel niet over hem persoonlijk, maar dit is toch al een begin!". Ik droomde écht dat ik dat zei: ik was me dus bewust van mijn dromen.
Bizar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten