Ze hebben alles, en meer: eten, een dak boven hun hoofd, een warm bed, de kans om naar school te gaan, hygiëne en kleren. Ze hebben de nieuwste gsm, een computer, een TV, de recentste spelconsoles, iPods, tonnen geld. En nog zijn ze niet gelukkig.
Ik hààt - ronduit hààt - jongeren die zeggen dat ze hun ouders haten. Ondankbare schepsels, ik spuug op jullie. Want oh nee, ze mogen eens een keertje niet uitgaan. Of ze krijgen een avondklok, en ze moeten al om 3u 's ochtends thuis zijn. Of ze moeten eens zelf hun gsmrekening betalen.
Daarstraks sprak ik online met zo'n meisje. Ze vond dat haar ouders haar beknotten in haar vrijheid, want ze had een avondklok van 1u - hoe konden ze nu ooit van haar verwachten dat ze zich zou ontwikkelen? Want als je haar moet geloven, vind je volledige ontwikkeling en zelfontplooiing plaats nà middernacht. En ramp: ze moest al om 1u van het feestje thuis komen. Ik vraag of het niet in haar opkomt dat haar ouders haar misschien gewoon willen beschermen? Dat ze misschien gewoon maar bezorgd zijn om haar welzijn? Nee, antwoordde het popje, ze willen mij mijn vrijheid niet gunnen, ze haten mij, ze willen mij pesten.
Want ja, ouders willen hun kind echt wel pesten.
En zo stelt ze zichzelf meteen in een slachtofferrol ; Maar staat ze er wel bij stil dat ze de houding van haar ouders misschien zelf heeft uitgelokt? Of moeten we de schuld bij haar -eerst toegeeflijke- ouders zoeken, die haar altijd maar gelijk gaven, dan beseften wat voor een verwend gierig monstertje ze hadden gecreëerd en dan maar heel snel het roer compleet omgooiden?
Wie is de schuldige: het rotverwend monster of de opvoedkundig gezien totaal incompetente ouders?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten