Hoofd barst van de informatie die ik nooit meer zal gebruiken (wat ben ik in de toekomst nu nog met de verschillende lagen van de atmosfeer? o please) en dus heb ik besloten dat ik de examens van aardrijkskunde, fysica en chemie nutteloos vind.
Het is nu 23u16 en het is nog steeds niet donker. Achter de dakenhorizon toch niet.
Ik heb te vaak te vreemde gedachten.
Laatst zat ik op de grond -ik zit veel op de grond- en er dwarrelde een pluisje voorbij. Wit, harig en plussig: zo zag het eruit. Het zweefde zo vredig en zorgeloos voorbij dat ik me afvroeg hoe het zou zijn om een pluisje te zijn. Avontuurlijk maar toch zorgeloos, want je wordt door de wind meegevoerd en je weet niet waar je zal uitkomen. Je kan evengoed even in de rivier belanden en zo meedrijven, totdat je aan een overhangend blaadje blijft kleven. Even hang je daar te drogen, tot het blad afscheurt, want stel dat het herfst is. Als pluisje is je gewicht miniem, dus kan het niet anders dan dat je meezweeft op het ritme van je gastblaadje. Na een tijdje ben je opgedroogd en laat je het blaadje los, en dan zweef je weer verder. Je kan ook op een kist vol bananen, ananassen of papiertransfers terecht komen en de zee oversteken per vliegtuig of reusachtig zwart containerschip. Als pluisje kom je overal, maar je hebt geen hart, geen organen, geen bloedsomloop, geen brein (en dus kan een pluisje eigenlijk ook niet denken, en is hetgene dat ik hier opschrijf complete nonsens, maar dat wisten we allemaal al eeeeuwen), anyway, je kan gewoon niet doodgaan als pluis.
O, wat zou ik graag een pluisje zijn. Je kan vliegen, je hebt geen zorgen en je ziet de wereld, en je kan niet dood.
Een pluis wezen is het ultieme leven.
