Rumble Fish is net gedaan.
Rumble Fish - Francis Ford Coppola
Het is lang geleden dat ik nog zò ben weggeblazen door een film. De camerastandpunten deden me het beeld omhelzen, de acteurs - Mike Rourke, o wauw - waren o wauw en alles was... hmm.
Het was een film van een caliber dat je niet meer ziet, dezer dagen. De cinema's zitten volgestouwd met Hollywoodfilms in hapklare brokken, for the mob to swallow. Er zijn op dit moment maar twee films die vijf sterren krijgen: Wall-E en The Dark Knight. Twee films. De rest gaat over huppelkutjes van achttien jaar oud die ergens wulps staan rond te springen, heldhaftige pussy's van ridders in de zoveelste wannabe Lord Of The Rings, of de zoveelste roadmovie.
"Hé, laten we naar de film gaan!"
"Goed idee, welke wil je zien?"
"Ik weet het niet, willen we leeghoofdige blondines zien of een groene spierbundel? Willen we de zoveelste sequel van één of andere film, of gaan we uiteindelijk toch maar "griezelen" bij een slap Amerikaans aftreksel van een goeie Japanse thriller?"
Het is triestig toch, twee films van de zoveel zijn vijf sterren waard. Ik zou er bijna van huilen.
Regisseurs van nu, ze hebben ook ooit op school leren films maken, toch? Zij hebben toch ook Coppola besproken? Zij hebben toch ook gezocht, ooit, naar het mooiste beeld? Zij hebben toch ook, ooit, gezocht naar de meest plausibele conversatie?
Er zijn maar weinig regisseurs, in deze donkere tijden voor de goede film, die hun ziel nog niet aan de Hollywood-blockbusterproducenten, die geldwolven, hebben verkocht, en dat is een trieste zaak.
Ik ga zo niet zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten