Niet om zelf vergeten te worden, maar om mezelf te vergeten. Ik vergeet ik.
Het is vooral de angst om een nieuwe ik wijsgemaakt te worden. Als ik niet meer weet wie ik ben, kan me alles verteld worden en ik -naïef als ik ben- ik geloof dat allemaal maar. "Ik zou een wees kunnen zijn die dol is op Windows en houd van champignons, sla en melk, en mijn favoriete shows zijn Thuis en De Kampioenen, ik haat kunst en ik wil het liefste van al een medewerker bij de bank worden." En dat wil ik allemaal niet, DAT WIL IK NIET! Ik ontwaak uit een of andere coma, en voor ik het weet ben ik een Belgisch Burgertrutje. Zou ik onbewust nog weten wie ik ben?
Zouden we echt compleet vergeten wie we zijn?
Mijn oplossing: Esthers Big Memorybag: een tas met allemaal belangrijke stukjes van mijn leven er in. Jeugdfoto's, klasfoto's, een plaat, een paar cd'tjes met eigen foto's erop, foto's van vrienden, dvd's met zelfgemaakte films erop, een pluk haar van mijn favoriete kat, andere dingen die mij herinneren aan wie ik was en hoe ik was.
