Oostenrijk: de bermudadriehoek van Europa

In Oostenrijk zouden we niet willen wonen. Het land waar marginalen, moordenaars en incestueuze vaders bij wijze van spreken in elkaars straat wonen.

Want wat is dat toch met Oostenrijk dezer tijden? Extreem Rechts wint de verkiezingen, het bizarste en afstotelijkste incestschandaal in dit "beschaafd" Europa wordt ontdekt, hier 500 dooie schapen, daar een klets vliegtuigcrashers, daarbovenop nog eens een ontvoerde Kampusch, en laten we daarbij nog eens het politiek schandaal van Oostenrijk's eeuw doen, hierbij doelende op de verongelukte Extreem Rechtse draak Haider - Extreem Rechts en homofiel. Dat hij zichzelf niet vervloekte! 

Ja, waar gaat het heen met Oostenrijk? Ik zeg u waar het heengaat: bergaf. Moord, verkrachting, ontvoering, extreem rechts krijgt drie hoeraatjes en knalt dan met zijn (excuseer) homofiele kop tegen een boom - en dan kijken we nog niet eens naar de alom heersende economische crisis ; en het zal er niet op beteren als het deze winter niet gaat sneeuwen, want dan is Oostenrijk zijn skiërs ook nog kwijt! Toerisme: zero. Het broeikaseffect keert zich òòk al tegen onze weetikveel welke winderichting-buren. Zuiderburen. 

Doomsday nadert met rasse schreden voor Oostenrijk - het is alsof we naar een hoge emmer staan te kijken die langzaamaan voldruppelt. De emmer het uithoudingsvermogen van de gemiddelde Oostenrijker voorstellende, de druppels de irritaties. Alleen kunnen we niet zien tot waar de emmer juist al volgelopen is, en hoeveel tijd we nog hebben om dat allemaal op te lossen. 

Dit geschreven hebbende, besef ik dat dit eigenlijk geldt voor de gehele wereld. Wanneer hebben we de limiet, de grens van opperste frustratie, woede en paniek bereikt? 

Aha-erlebnis...

Recepten van uw toegewijde chefkok Esther

1) Boterhammen met choco / vleessla / kipkurrie / een ander relatief vochtig broodsmeersel

Nodig:
- Broodplank *
- Bord *
- Brood (essentieel!) *
- uw relatief vochtig broodsmeersel naar keuze
- mes *

Te doen:
Men neme een broodplank en legge deze op het aanrecht of de tafel. Een bord klaarzetten is ook handig, aangezien soms uw broodplank niet bijster groot is en u dus weinig plaats hebt om uw al reeds geprepareerde boterhammen opzij te leggen.
Dus: Men neme twee sneetjes brood en vouwe deze open. U doopt uw mes in het relatief vochtig broodsmeersel naar keuze, draait er een keer goed in rond zodat er veel relatief vochtig broodsmeersel naar keuze aan blijft plakken, en u smeert het op één sneetje brood. Dan neemt u het andere sneetje en legt het er zorgvuldig op. Even goed aandrukken. U kan desgewenst ook één sneetje brood gebruiken en dat dubbel vouwen, voor als u maar over een kleine hoeveelheid brood of relatief vochtig broodsmeersel beschikt.

2) Boterhammen met een schel vlees / een schel kaas / tomaten en dergelijke, dus niet-vochtige broodsmeersels.

Nodig:
- Broodplank *
- Bord *
- Brood (essentieel!) *
- uw niet-vochtig broodsmeersel naar keuze
- desgewenst boter *
- mes *

Te doen:
Men neme opternief een broodplank en zette alvast een bord klaar voor de reeds geprepareerde boterhammen op opzij te leggen.
Men neme ook opternief twee sneetjes brood en vouwe deze open. Nu staat u voor het dilemma: wilt u er boter bij of niet? Als u boter wilt, neemt dan het botervlootje en SCHRAAP (niet hakken, dat verknoeit uw boter voor altijd) met uw mes een beetje boter, en smeert dit op het brood. Dit op dezelfde wijze als u doet met de relatief vochtige broodsmeersels. Zorgt dat uw brood goed vol zit, maar neemt niet teveel: Denk aan de cholesterol! Als u geen boter wilt: fair enough, boterhater.
Men neme een schelletje vlees, kaas of tomaten of Wetenschap-weet-wat, en legt het op één sneetje brood. Let erop dat je de randjes van het vlees en de kaas verwijdert! Deze kunnen onplijzante dingen veroorzaken in uw lichaam, en dit resulteert bijgevolg in een onplijzante toiletbeurt, en wie wilt dat nu? Uiteraard is het vlees wel rond, en het brood niet, dus zorgt ervoor dat alles schoon past op het brood zodat u niet onverwacht plots een hap met enkel brood binnenkrijgt. Zie het gelijk een puzzel.

3) Boterhamsmeren voor gevorderden: korreltjes.

Bij Boterhamsmeren voor gevorderden: korreltjes hebt u alle voorgaande dingen nodig waar een * achter staat.
De moeilijkheid aan korreltjes op een boterham placeren ligt 'm in het uitsmeren van de korreltjes. U doet alles wat u doet bij boterhammen met niet-vochige broodsmeersels: u neme een snee brood en smeert er boter op. De boter is essentieel! Anders blijven de korreltjes niet kleven, en dan hangen algauw uw rokken vol - en chocolade geeft zo'n gemene vlekken! Zorg dat u BEIDE sneden van het brood insmeert!
Vervolgens kapt men een ruime hoeveelheid korreltjes op één snede van het brood, niet teveel, niet te weinig. Strijk het uit met de vingers of een mes: een mes is al moeilijker en zorgt sneller voor geknoei. Leg dan de andere snede op het brood en druk goed aan.

Het is alweer lang geleden

Maar ik heb het dan ook zo enorm ongelooflijk druk gehad!

Er heeft een grote verandering plaatsgevonden in mijn leven: van de ene dag op de andere, en wel specifieker van de 21ste op de 22e september, ging ik naar de Hogeschool. En wel het Rits. 

Ja, zoals mijn blog al her en der vermeld, ben ik een ambitieuze jongeling met de droom ooit een Gouden Palm te ontvangen voor een film die een klik in het Hoofd Der Mensch maakt. Aan dramatische onderwerpen daarvoor, keuze genoeg. Sla de krant dezer dagen maar een keer open! Dat moet ik nu ook zowiezo doen voor school, de media volgen, de verkiezingen in de US and A, de koersen op de beurs in vrije val, het bloedbad onder banken ; Al zijn daarover misschien niet de allerboeiendste films te maken. Maar enkele dagen geleden las ik in De Morgen (de beste krant, echt wel) een artikel dat me zowaar bijna aan het huilen maakte - en plein publique, op de trein. Bijna... 

17-jarige Shaun Dykes woont ergens in het noorden van Engeland. Het is een homoseksueel ventje en zijn relatie met David is enkele weken eerder afgesprongen, en dus zit hij diep in de put. Hij kampte al eerder met zelfmoordneigingen, maar zijn depressie leidde ertoe dat hij op het dak van een parkeergarage klom, in een poging zijn leven te beïndigen door eraf te springen. Doch, twijfel overmande hem en hij stond te balanceren op de rand van het dak: leven of dood? Iemand krijgt hem in de mot en waarschuwt de politie. En, typisch de mensheid: als er politie staat, duurt het niet lang voordat er zich een massa vormt om te kijken wat er aan de hand is. Het duurde niet lang voordat een paar treiterende, afgestompte jongelingen Shaun begonnen aan te moedigen.

Aanmoedigen.

"Go on then, jump!"

"How far can you bounce?"

En soortgelijke. Dit is ZIEK. Maar echt, ziek. De jeugd is nu officieel compleet afgestompt geworden voor geweld, dood en bloed. Ze lééft ervan: hoe gewelddadiger een film, hoe beter. Hoe meer bloed, hoe meer kijkers. Een lijk is een kijkcijferkanon. Is dat niet ongelooflijk, ongelooflijk, ongelooflijk triestig? 

Nog triestiger: Na drie uur sprong Shaun. Drie uur van twijfels, geroep en botte jeugd. 

Shaun was op slag dood. De roepende jongeren wisten zichzelf door de barrière van de politie te wurmen om foto's te maken van het dode lichaam van de 17-jarige, met hun gsm.

Laat het bij deze officieel zijn: Ik hoop dat hun aanmoedigingen hen blijven achtervolgen tot aan hun dood. En als ze die dood uiteindelijk ook zelf willen veroorzaken, hoop ik dat iemand aan hen vraagt hoever ze zullen stuiteren.

Als jij nu niet, net als ik, je geloof in de mensheid hebt verloren, dan weet ik het ook niet meer. 

Een mensenleven zou meer waard moeten zijn. 

Mijn kamer is een nest

En je vind er de meest onnodige dingen in terug. 

Vandaag, toen ik nog lag te slapen en mama vertrok naar haar werk, zei ze tegen me: "Esther, het wordt een prachtige dag, dus zet je maar in de tuin met je boek en geniet van de zon." 

Als ik nu uit het raam kijk, is er geen enkel stukje blauwe lucht te bespeuren, en zodoende is de verveling gigantisch. En daarom ga ik de rommel in mijn kamer opnoemen - En dit wordt waarschijnlijk de meest nutteloze blog in blogworld, for sure. 

Wat ik dus allemaal zie als ik rond me kijk: 

- twee potjes met zwarte en witte Go-stenen

- een nog ingepakte dunste snaar van de gitaar

- een geheugenkaart voor mijn camera van 1 gigabyte

- een rolletje plakband 

- een cd van Death Note (def neuwt, zoals de Chinees van Edith's klas het zo mooi zegt)

- tien cent en twee twee eurostukken

- twee kabeltjes voor mijn camera en mijn iPod

- een alcoolstift

- een niet-werkende bik van BuroMarket

- een tas met een bodempje thee en drie lepeltjes

- een leeg flesje cola

- een gebruikte treinkaart

- een afstandsbediening

- een make-uptasje

- een schriftje

- een mangaboekje

- een papiertje

- nog een bik!

- een computer (géén rommel!)

- een camera

- een lampje

- een platenspeler

- een gebruikt muggenblokje

- een doekje om mijn computer mee schoon te vegen

- een potje met bloemenlampjes

- een armbandje

- een poezenportefeuille

- de line-up van pukkelpop

En dat is alleen nog maar mijn bureaublad! De schaamte!

Vannacht had ik het vreemdste allertijden. Ik was bewust aan het dromen. 

Een tijdje geleden vertelde een vriend me dat hij over mij had gedroomd. Ik vond dat wel grappig, maar aangezien ik dat toch zie als een cadeautje of een complimentje wou ik iets soortgelijks terugdoen, want alleen 'dankjewel' ofzo zeggen, that didn't do the trick. Dus vroeg ik me af wanneer ik ook eens over hem zou dromen. En elke ochtend, als ik wakker werd, wist ik: nee, vannacht niet.

En deze nacht droomde ik dat ik zijn naam op een papiertje schreef - en toen kwam ineens mijn tweede 'ik' erbij. Mijn tweede stem, galmend doorheen mijn dromen. Alsof ik naar een film keek, en ineens luidop zei: "Ha, eindelijk! Het is wel niet over hem persoonlijk, maar dit is toch al een begin!". Ik droomde écht dat ik dat zei: ik was me dus bewust van mijn dromen. 

Bizar. 

Vandaag

Zal ik mijn irritatie uiten over de jeugd van tegenwoordig, de ondankbare rotverwende snobs. 

Ze hebben alles, en meer: eten, een dak boven hun hoofd, een warm bed, de kans om naar school te gaan, hygiëne en kleren. Ze hebben de nieuwste gsm, een computer, een TV, de recentste spelconsoles, iPods, tonnen geld. En nog zijn ze niet gelukkig.

Ik hààt - ronduit hààt - jongeren die zeggen dat ze hun ouders haten. Ondankbare schepsels, ik spuug op jullie. Want oh nee, ze mogen eens een keertje niet uitgaan. Of ze krijgen een avondklok, en ze moeten al om 3u 's ochtends thuis zijn. Of ze moeten eens zelf hun gsmrekening betalen. 

Daarstraks sprak ik online met zo'n meisje. Ze vond dat haar ouders haar beknotten in haar vrijheid, want ze had een avondklok van 1u - hoe konden ze nu ooit van haar verwachten dat ze zich zou ontwikkelen? Want als je haar moet geloven, vind je volledige ontwikkeling en zelfontplooiing plaats nà middernacht. En ramp: ze moest al om 1u van het feestje thuis komen. Ik vraag of het niet in haar opkomt dat haar ouders haar misschien gewoon willen beschermen? Dat ze misschien gewoon maar bezorgd zijn om haar welzijn? Nee, antwoordde het popje, ze willen mij mijn vrijheid niet gunnen, ze haten mij, ze willen mij pesten.

Want ja, ouders willen hun kind echt wel pesten. 

En zo stelt ze zichzelf meteen in een slachtofferrol ; Maar staat ze er wel bij stil dat ze de houding van haar ouders misschien zelf heeft uitgelokt? Of moeten we de schuld bij haar -eerst toegeeflijke- ouders zoeken, die haar altijd maar gelijk gaven, dan beseften wat voor een verwend gierig monstertje ze hadden gecreëerd en dan maar heel snel het roer compleet omgooiden? 

Wie is de schuldige: het rotverwend monster of de opvoedkundig gezien totaal incompetente ouders? 

Oké, even heel droog:

... Het sukkeltje liet het ding live op televisie vallen, voor de ogen van de eigenaar - de man met het zwarte jasje. 

Droog.

Blote mensen

Als het zo'n kutzomer als deze is, is er niets zaligers dan een avondje sauna - als je geen probleem hebt met jezelf letterlijk volledig bloot te geven. Naakt tot op het vel. Elk deeltje zeer zichtbaar voor elke andere saunaganger. En eigenlijk is het helemaal niet zo vreemd, want tenslotte gelden de regels van de sauna voor iedereen, en dus is er niks om zenuwachtig over te zijn. En tenslotte is iedereen naakt onder zijn kleren, om er even een droog mopje tussen te smijten.

Ik ga er altijd heen met de vrouwelijke kant van mijn ouderlijk gezag. De meesten moeten er nog niet eens aan denken om hun broek of shirt uit te trekken in het bijzijn van hun ouder(s), laat staan compleet tot op het vel uit de kleren te springen ; Ik heb daar geen moeite mee, want ik heb het nooit anders geweten. Dit keer ging ook de beste vriendin van mama mee, welke ook mijn ex-stiefmoeder is, en opnieuw: ik vind niks meer vreemd. Drie vrouwen onder elkaar, dat moét gewoon geroddel opleveren.

We kwamen tot de conclusie dat de oudere vrouwen die er kwamen, bijna allemaal geschoren waren. Niet in het gezicht -wat voor heksen zouden dàt zijn- maar wel daaronder. Een blote foef, kut, poes, perzik, of simpelweg vagina, ontdaan van elk haartje. Blijkbaar ligt de druk dan toch wel groot. Mijn ex-stiefmoeder, die Roos heet (om het gemakkelijker te maken), had eigenlijk een goed punt door te zeggen dat mannen die liever een geschoren onderste zien bij een vrouw, in wezen een soort perverse pedofilie uiten. Tenslotte is de groei van schaamhaar op onze geslachtsdelen één van de eerste indicaties dat we volwassen worden: waarom willen we er dan zo kinderlijk naakt uitzien? 

Nog meer: mannen vandaag de dag hebben kleine piemeltjes. Misschien zijn ze in de excited toestand een tikkeltje groter, maar als je er zo naar kijkt, zou het je al niet meer verbazen dat meer vrouwen grijpen naar een fijne grote dildo in bed. Of menen we wat we altijd zeggen, en doet de grootte er écht niet toe?

Deze blog begint op eentje te lijken die Carrie van Sex and the City heeft geschreven, laat ik maar stoppen voordat ik ook een cynische newyorkse vrouw wordt die kickt op koffie van Starbucks en schoenen/kleren van minstens 300 dollar.