Zonder titel

Het is raar. In mijn vorige bericht schreef ik over geluk. En ik ben ook gelukkig - gelukkiger dan nu kan ik niet zijn. Nee, jawel, ik kan wel gelukkiger zijn, want er is één ding dat ik nog mis, maar zodra dat opgelost is ben ik op het toppunt van mijn vrolijkheid. Ik fluit de hele dag door circusdeuntjes of dat wijsje uit Kill Bill. Ik ga graag naar school want ik heb fijne leraren en fijne vrienden, ik heb een fijne familie, ik ben veel zelfzekerder dan pakweg een halfjaar geleden. En toch zijn er zo van die momenten dat ik plots door eenzaamheid word overvallen, al is dat eerder meer het gevoel dan het eigenlijke alleenzijn, want ik ben graag alleen. Maar soms voelt het gewoon alsof mijn hart plots

bloedt.

Zo voelt het wel. Het slaat aritmisch, mijn ademhaling vertraagt en ik krijg een beetje afwezige trekken. Als de, op dat moment, juiste persoon tegen mij begint te praten vindt mijn hart zijn normale ritme terug, als het de foute persoon is raak ik bijzonder geïrriteerd en kortaf (tegenwoordig wordt dat door sommige mensen ervaren als 'afstandelijk'). Het is raar. Hartkloppingen. Soms slaat mijn hart zo hard dat ik er zelf van meedaver. Dat merk ik vooral als ik heel stil zit en naar één punt probeer te kijken, dan beweegt mijn blikveld mee op het kloppen. Het ritme van verdriet. 

Verdriet is een mooi woord en de klank ervan is passend voor zijn betekenis. Het dekt de lading. 

Ik vraag me af waarom ik verdrietig ben. I shouldn't be. I want a kiss for starters, some love as the main course and a hug as the side dish - and a friends tears coming along, ik heb de drang om iemand te troosten. Vreemde neiging, als ik zelf even triestig ben wil ik andere mensen moed inspreken, een knuffel geven en zeggen dat het allemaal wel goed komt. Omdat ik dat zelf allemaal wil, maar de juiste mensen zijn daar nu niet voor in mijn nabije omgeving. 

Ik wou dat teleportatie bestond.