Oké, even heel droog:

... Het sukkeltje liet het ding live op televisie vallen, voor de ogen van de eigenaar - de man met het zwarte jasje. 

Droog.

Blote mensen

Als het zo'n kutzomer als deze is, is er niets zaligers dan een avondje sauna - als je geen probleem hebt met jezelf letterlijk volledig bloot te geven. Naakt tot op het vel. Elk deeltje zeer zichtbaar voor elke andere saunaganger. En eigenlijk is het helemaal niet zo vreemd, want tenslotte gelden de regels van de sauna voor iedereen, en dus is er niks om zenuwachtig over te zijn. En tenslotte is iedereen naakt onder zijn kleren, om er even een droog mopje tussen te smijten.

Ik ga er altijd heen met de vrouwelijke kant van mijn ouderlijk gezag. De meesten moeten er nog niet eens aan denken om hun broek of shirt uit te trekken in het bijzijn van hun ouder(s), laat staan compleet tot op het vel uit de kleren te springen ; Ik heb daar geen moeite mee, want ik heb het nooit anders geweten. Dit keer ging ook de beste vriendin van mama mee, welke ook mijn ex-stiefmoeder is, en opnieuw: ik vind niks meer vreemd. Drie vrouwen onder elkaar, dat moét gewoon geroddel opleveren.

We kwamen tot de conclusie dat de oudere vrouwen die er kwamen, bijna allemaal geschoren waren. Niet in het gezicht -wat voor heksen zouden dàt zijn- maar wel daaronder. Een blote foef, kut, poes, perzik, of simpelweg vagina, ontdaan van elk haartje. Blijkbaar ligt de druk dan toch wel groot. Mijn ex-stiefmoeder, die Roos heet (om het gemakkelijker te maken), had eigenlijk een goed punt door te zeggen dat mannen die liever een geschoren onderste zien bij een vrouw, in wezen een soort perverse pedofilie uiten. Tenslotte is de groei van schaamhaar op onze geslachtsdelen één van de eerste indicaties dat we volwassen worden: waarom willen we er dan zo kinderlijk naakt uitzien? 

Nog meer: mannen vandaag de dag hebben kleine piemeltjes. Misschien zijn ze in de excited toestand een tikkeltje groter, maar als je er zo naar kijkt, zou het je al niet meer verbazen dat meer vrouwen grijpen naar een fijne grote dildo in bed. Of menen we wat we altijd zeggen, en doet de grootte er écht niet toe?

Deze blog begint op eentje te lijken die Carrie van Sex and the City heeft geschreven, laat ik maar stoppen voordat ik ook een cynische newyorkse vrouw wordt die kickt op koffie van Starbucks en schoenen/kleren van minstens 300 dollar.

Rumble Fish

23u33:33 

Rumble Fish is net gedaan.

Rumble Fish - Francis Ford Coppola

Het is lang geleden dat ik nog zò ben weggeblazen door een film. De camerastandpunten deden me het beeld omhelzen, de acteurs - Mike Rourke, o wauw - waren o wauw en alles was... hmm.

Het was een film van een caliber dat je niet meer ziet, dezer dagen. De cinema's zitten volgestouwd met Hollywoodfilms in hapklare brokken, for the mob to swallow. Er zijn op dit moment maar twee films die vijf sterren krijgen: Wall-E en The Dark Knight. Twee films. De rest gaat over huppelkutjes van achttien jaar oud die ergens wulps staan rond te springen, heldhaftige pussy's van ridders in de zoveelste wannabe Lord Of The Rings, of de zoveelste roadmovie. 

"Hé, laten we naar de film gaan!"

"Goed idee, welke wil je zien?"

"Ik weet het niet, willen we leeghoofdige blondines zien of een groene spierbundel? Willen we de zoveelste sequel van één of andere film, of gaan we uiteindelijk toch maar "griezelen" bij een slap Amerikaans aftreksel van een goeie Japanse thriller?"

Het is triestig toch, twee films van de zoveel zijn vijf sterren waard. Ik zou er bijna van huilen. 

Regisseurs van nu, ze hebben ook ooit op school leren films maken, toch? Zij hebben toch ook Coppola besproken? Zij hebben toch ook gezocht, ooit, naar het mooiste beeld? Zij hebben toch ook, ooit, gezocht naar de meest plausibele conversatie? 

Er zijn maar weinig regisseurs, in deze donkere tijden voor de goede film, die hun ziel nog niet aan de Hollywood-blockbusterproducenten, die geldwolven, hebben verkocht, en dat is een trieste zaak.

Ik ga zo niet zijn.

Guess What

Twee teksten geleden (Natural Blues) had ik het over het flatgebouw naast het park - waar ik nooit meer langs zal fietsen. Het flatgebouw dat maar niet afgewerkt raakte, het flatgebouw dat het met een houten deur moest doen. 

Ik heb gedroomd dat het af was, dat er een échte deur in stond. Een deur van sterk, kogelvrij glas, een deur waarmee het flatgebouw kon pronken en stoeffen tegenover de andere aangrenzende flatgebouwen, want kogelvrij glas, dat is luxemateriaal.

In werkelijkheid weet ik niet eens of er wel een glazen deur in komt.

Het onweert hier, en mijn kleine zus is bang : ).

and now for something completely different

Het is laat in de nacht: mijn klokje - en dat staat héél juist - zegt 1u49. Er zijn geen sterren, want ze zijn verstopt achter wolken. Wolken, dat ben ik niet gewoon na een week 40°C - blauwe lucht - Provence - elk dorpje is hetzelfde - Frankrijk. Maar wel zalig. Ik had nog nooit in een burcht met muren van één meter dik geslapen, en nu wel. 

Maar, omdat het laat is, wil ik liever even wat over mezelf vertellen - Als je met de auto gans naar Zuid-Frankrijk tuft heb je wel wat tijd om dingen te overdenken, en dat doe ik dan ook. 

Ik moet allereerst vertellen dat ik van de Harry Potter-boeken houd. Ik kan er niets aan doen, het zijn gewoon fijne boeken. In het eerste boek staat onze tovenaarsvriend als jonge knaap in zijn toverschool voor een magische spiegel: op de één of andere manier toont de spiegel je spiegelbeeld (wonder, wonder!) maar als bijkomstigheid krijg je er ook nog eens je diepste verlangen te zien. Harry ziet uiteraard zichzelf met zijn familie, die hij in het echt natuurlijk niet kent en niet heeft. Moest de oude, wijze toverschooldirecteur Perkamentus hem niet op zijn verslaving aan de spiegel hebben gewezen, dan was het ventje zowiezo weggekwijnd bij het zien van zijn - veel gelukkigere - reflectie. Zette me aan het denken, en jou misschien ook: Wat zou ik zien, moest ik in die spiegel kijken? Wat zou jij zien? Wat is je aller-, aller-, allerdiepste verlangen? 

Ik kon wel een paar dingen bedenken, de ene al gekker of materialistischer dan de ander. 

Een diep verlangen waar ik hier -met enige schaamte weliswaar- bijvoorbeeld voor uitkom, is de iPhone 3G: ja, ik ben materialistisch op het gebied van gadgets.

Nog iets dat ik graag zou begeren is een Gouden Palm. Niet zozeer dat het mij om het winnen gaat, maar meer om waarvoor die Gouden Palm zou staan: een steengoede langspeelfilm van niveau maken. Regisseur worden en iets betekenen voor de wereld. 

Mijn diepste, diepste verlangen ga ik hier niet neerpennen, kwestie van nog een beetje mysterie rond mezelf te creëren. Ja, ik heb één verlangen, een brandend verlangen. Als ik er nu over nadenk terwijl ik typ voel ik het borrelen in mijn binnenste - een onrustig, hevig flakkerend vuur van verlangen, begeerte. Elke keer dat ik eraan denk heb ik hartzeer, want een verlangen is juist een verlangen omdat je het niet kan krijgen, en denken aan datgene wat ik het liefste wil laat mijn hart keer op keer opnieuw breken en terug aan elkaar groeien, om dan terug te breken, om dan terug te groeien, etcetera. Telkens droom ik van datgene dat mijn hart in scherven op de bodem van mijn buik doet vallen. Als je me ooit met een dromerige doch gelukzalige blik in de ogen ziet: Ik heb hartzeer, maar het kan me niet schelen, want ik verlang. 

Nu ga ik mijn kat knuffelen.

Natural Blues

Mijn dagen zijn de laatste tijd erg lang. Ze beginnen laat en eindigen laat. 

Ik kan me er gewoon niet toe brengen om in mijn bed te kruipen. Kwestie van een knop omdraaien in mijn hoofd - maar mijn hand neigt nog niet eens in de richting van die knop. Soms een spasme - ik ga slapen! - en dan, nee toch niet. 

De klok blijft de seconden verder weg tikken, zoals gewoonlijk. Midden in de nacht slaat mijn woeste brein dan aan het panikeren, want we hebben nog maar zo weinig tijd op deze aarden, en de seconden slippen uit onze vingers. Het is nu 15 juli 2008, 1u18min57 seconden. Ach nee, het is alweer 1u19min10 seconden. Zie je? De seconden glibberen van tussen onze vingers uit, alsof we zand of water vasthouden. 

Ik ben niet bang voor ouder worden maar toch word ik beangstigd door het wegtikken van de tijd. Als het zo'n donkere nacht is als nu is tijd onbestaande. De lucht vertoont één enkele gradatie van kleur - zwart, met een oranje oplichtende streep aan de horizon. Het bruisen van de stad ligt daar. Een stad slaapt nooit en is zich onbewust van de tijd. Dagen zijn hetzelfde, nachten zijn hetzelfde, met hooguit weersveranderingen en hier en daar een huis in aanbouw - het zal pas klaar zijn binnen een jaar of twee, want in België steekt men daar geen vaart achter. 

Op weg naar school fietste ik altijd langs wat een deftig, keurig appartementsblok aan de rand van het park moest worden - In die drie jaar is het nooit afgeraakt. Hier en daar zag je wel eens de occasionele werkmannen, en ik zag hoe de beton werd gegoten en de ramen werden geplaatst, maar ik heb nooit mogen meemaken dat de voordeur op het gelijkvloers werd geplaatst. Die staat er nu nog steeds niet - Een houten plaat met een metalen deur staat nu te wachten om door krakers gekraakt te worden.

Ik weet het niet - Heeft deze blog een droevige ondertoon? 

Misschien ben ik wel droevig, ik weet het niet zo goed. Ik zag net een foto van mijn ex met zijn nieuw lief, en ook al zou ik hem niet terugwillen, toch vind ik dat ze nu samen een soort marginaliteit uitstralen, vreemd, ik vind het triestig voor hem. Hij is nu zo op de dool, volgens mij weet hij niet goed wat hij nu moet doen. 

went in the room,

didn't stay long,

looked on the bed

and brother was dead

En dan nu

Wie zijn niét mijn vriendjes?

Mijn vriendjes zijn niet:

- de domme mensen

- de irritante mensen

- extremisten qua godsdienstigheid

- det mettelers (= death metaller = eh BLEGH)

- jumpertjes / shuffelers / andere idiote 'dansertjes' die iedereen kapot shotten op scoutsfuifjes

- God en Allah enzo

- mensen met honden die kleine katjes opeten

- mensen die compleet verslaafd zijn aan microsoft en windows en die shit > APPLE FTW!

And now for something completely different:

No actually it fits beautifully into this subject: Zie de afbeelding!